işlər
düzələksə, o zaman gəl mən də
qoşulum sənə, birlikdə fikir
edək.Daha tez düzəlsin işimiz.-
Yarı zarafatla dediyi sözlərlə
təsəlli verməyə çalışsa da tezliklə
nəyinsə düzələcəyinə özü də
inanmırdı.Eldarsa yenə də
susurdu.Stolun süfrəsini dəyişib
çay gətirmək üçün mətbəxə
keçdi.
-Gəl yanıma, Günay.Heç nə lazım
deyil.Zəhmət çəkmə.-Bayaqdan
susan Eldar nəhayət dilləndi.
-Şirniyyatsız, mürəbbəsiz də olsa
sənə öz əllərimlə, sevgiylə
hazırladığım isti çay
gətirirəm.Birlikdə içək.Nə olsun
ki, əvvəlki kimi restoranlarda şam
etmirik, gəzməyə
çıxmırıq.Bunların heç biri
mənimçün vacib deyil.Əsas sənin
yanımda olmandır.Təzəcə süzdüyü
pürrəngi çayın ətri otağa
gəldi.Əlindəki çay süzdüyü
fincanları stolun üstünə qoyub
Eldara yaxınlaşdı.Əli ilə saçını
qarışdırıb yanaqlarından
öpdü.Günay heç vaxt bu qədər
nəvazişli olmamışdı.Bu gün nə
bayram idi, nə də xüsusi
gün.Sadəcə Eldarın fikri,
susqunluğu artıqca o da
mehribanlıını artırmağa
çaışırdı.Onu elə hey şirin sözlərlə
əzizləyirdi.Sevgi dolu
baxışlarından da hiss olunurdu
Eldara necə bağlandığı.Əslində çay
bir bəhanə idi.Eldarla maraqlı vaxt
keçirmək, söhbətlərlə başını
qatmaqla onun özünə
qapanmasının qarşısını almaq
istəyirdi.
-Dedim axı çay istəmirəm.Heç nə
istəmirəm.İştahım yoxdur.
-Yaxşı, canım.İstəmirsənsə
içmə.Amma gəl otur burda,
yanımda.-Stolun ətrafındakı kiçik
stullardan birini yanına çəkib ona
oturmaq üçün yer göstərdi.Gəl
yanıma, mən içərəm sənin də
əvəzinə.
Ha çalışsa da onun üzündə bir
təbəssüm yarada bilmədi.O
güldükcə Eldar bir o qədər
ciddiləşirdi.Üzü daha çox
tutqunlaşırdı.Sanki Günaya nəsə
demək istəyir, amma cəsarəti
çatmırdı.Bunu Günay da hiss
etdi.Eldarı yanına gətirib onun
gözlərinə daha yaxından, diqqətlə
baxanda. Deyilməmiş sözlərini
dilə gətirməkdə çətinlik çəkdiyi
onun gözlərindən yaxşı oxunurdu.
-Hə, canım.Eşidirəm.Buyur.
-Nə?-Qəfil və birbaşa verilən
sualdan bir anlıq duruxdu..Amma
bu sual ona həm də bir az cəsarət
verdi.Nə