valideynlərim
başqa millətdəndirlər. Anam rus
idi, atamsa tatar. Onu da deyim ki,
onların tanışlığı çox qəribə olub.
Anam böyük ailənin ilk övladı idi.
Qardaşı olmadığına görə babamla
bərabər o da işləyib pul
qazanmaq, evə kömək etmək
istəyirdi. Kiyevə yeni
köçmüşdülər.Anam orta məktəbi
təzəcə bitirmişdi. Nə iş olsa
işləyərdi. Təki evə bir parça
çörək gətirə bilsin. Evdə işləyən
ancaq atası idi. Nənəm evdar
qadın idi. Anamdan başqa dörd
qızı da vardı. Nəhayət anam
özünə bir iş tapa bildi.
Kinoteatrda, qapıda dayanıb bilet
yığmaq işi ona tapşırıldı. Bu iş çox
sadə və az qazanclı da olsa hər
halda evdə ailəyə köməyi
dəymədən boş-boş oturmaqdan
daha yaxşı idi.-Xəyala dalan Raisa
deyəsən bütün ailə romanını
danışmaq istəyirdi. Monika
diqqətlə dinləsə də onu daha çox
maraqlandıran Raisanın indiki
halının səbəbi idi.
-Bağışla, Monika, sənin də vaxtını
alıram. Uzun danışdım.Hə, bir gün
atam kinoya baxmaq üçün
kinoteatra bilet alır. Kinoteatrın
qapısından keçmək istəyəndə
biletləri alan anamı görür. Və ona
necə vurulursa kinoya baxmaq
yaddan çıxır. İçəri keçməyib
anamla söhbətə başlayır. Belə
“görüşlər” bir neçə gün davam
edir. Nəhayət bir ay sonra
evlənməyə qərar verirlər.Çox
xoşbəxt yaşayırlar.Təəssüf ki, bu
xoşbəxtliyi tale onlara çox
görür.Qan qrupları uyğun olmadığı
üçün anamın dünyaya gətirdiyi
səkkiz övladdan sağ qalanı
qardaşım Sergeylə mən olduq.
Səkkizinci övlad mənəm.Bir
yandan da atamın işdəki qəza
nəticəsində-tikintidə işləyirdi
atam- ayaqlarını itirməsi anamı
daha çox üzdü. Bütün bunlara tab
gətirə bilməyən anamın əsəbləri
tamamilə pozuldu. Bir neçə ay
ruhi xəstələr üçün dispanserdə
müalicə alandan sonra elə oradaca
dünyasını dəyişdi. Atamın əlil
olması, anamın ölümü hamsı bir-
birinin ardınca baş verdi.
Qardaşım da, mən də özümüzə
yer tapa bilmirdik. Bir təhər
özümüzə gəlməyə başlamışdıq ki,
indiki dərdimiz də qardaşımın işini
itirməsi oldu. Üç uşaq, gəlin və
mən onun himayəsində idik.
Üstəlik