k xəstə atam.Yeddi nəfərlik
aliədə işləyən bir kəs yox idi.
Qardaşımı qınamıram. İş yoxdur, o
neyləsin?
-Səni başa düşürəm, Raya.Özünü
üzmə bu qədər. Qismətdi, nə
etmək olar?-desə də bu sözlərin
çox mənasız olduğunu özü də
anlayırdı. Boş təsəllilərdən acığı
gələrdi həmişə. Amma indi söz
tapa bilmədiyindən bilmirdi nə cür
təsəlli versin qıza.
-Dünən evə zəng etmişdim. Ev
telefonuna zəng etdimki, nömrə
düşməsin. Axı bura gəldiyimi
bilmirlər. Evdən çıxanda
Almaniyaya gedəcəyimi
demişdim. Eh...Telefona uzun
çağırışdan sonra atam cavab verdi.
Yazıq atam. Atamın səsinin
həsrətini çəksəm də danışa
bilmədim.
-Niyə?
-Danışsam ağlayacaqdım,
bilirəm.O da nəsə baş verdiyini
hiss edəcəkdi. Əlil olandan sonra
hissiyyatı daha da güclənib yazıq
atamın. Danışmadım. Eləcə səsinə
qulaq asdım...Qərara gəldim.
Qaçacam burdan!
-Qaçacaqsan? Axı necə? Sənin
fikrin Solmaza getməsin. O
Ömərlə birlikdə olduğu üçün ona
yazığı gəlib buraxdı. Amma sən
qaçmaq istəsən sənə yazığı
gəlməyəcək kimsənin.
-Bir az pulum var. Kimin üçün
yığmışam bunları? Bu
Cəhənnəmdə nəyimə lazımdır axı
pullar? -Artıq qışqıra-qışqıra
danışmağa başlayırdı.
-Yaxşı, Raya sakit ol! Yavaş
danış.”Qaçmaq” sözünü də
işlətmə. Mən sənin tərəfindəyəm.
Nə olursa olsun. Amma yaxşı
düşün yenə də.
Raisa bura gəldiyi heç bir il
deyildi. Amma bir xeyli pul
qazanmışdı. Bu pulların bir hissəsi
bəxşiş idisə, bir hissəsi də
oğurluq, daha doğrusu kişiləri
soymaqla əldə etdiyi pullar idi.
Əlbəttə ki, həmin pullardan
Esyanın xəbəri yox idi. Yoxsa ən
azı yarısını əlindən tutub alacaqdı.
Gecədən məmnun qalan kişilər,
yaşlı varlılar Esyaya verdikləri
pullardan əlavə olaraq qızlara
hərdən əlavə pul da verərdilər.
Elə də çox olmazdı. Raya isə şirin
dili, naz-qəmzəsi ilə qızlardan
daha çox bəxşiş almağı bacarırdı.
Kişiləri belə soyurdular: Qızlardan
biri yataqda olanda digəri onunla
birlikdə olan kişinin geyimini
qaranlıqda axtarıb tapar və
cibindəki pulların bir