ə baxar..”
Ömərin birinci mərtəbədəki
kabinetinədək yol boyu öz-özünə
deyinə-deyinə pilləkənlərlə aşağı
düşürdü. İçində qorxu, həyəcan
hissi bir-birinə qarışsa da özünü
ələ almağa, fikirlərindən güc
almağa çalışırdı.
-Keç içəri, Monika,-gülə-gülə onu
içəri dəvət etdi.-Ayaq üstə
dayanma, əyləş.-Saralmış dişlərini
göstərə-göstərə Monikaya
yaltaqlanırdı. Ömərdən
gözləmədiyi bu qarşılanma onun
ürəyini daha da bulandırdı. Qaş-
qabağı açılmırdı bayaqdan. Ömər
də kloun kimi öz-özünə gülə-gülə
nəsə deyirdi. Ona heç qulaq da
asmırdı. Nə deyəcəyi də maraqlı
deyildi. Sadəcə nitqinin
qurtarmasını gözləyirdi ki, son
sözü də o deyib nöqtəni qoysun
və otaqdan dərhal çıxsın... Onu
dinləməsə də arada qulağına
dəyən mənasız şit komplimentləri
eşidirdi. Bir başqasının, adi
müştərinin dilindən eşitmiş olsaydı
bəlkə etika xatirinə azacıq
gülümsəyərdi. Ömərin dilindəsə
bu “xoş sözlər” ona təhqirdən
başqa bir şey kimi gəlmədi...
Onun bu “çıxışının” bitməyəcəyini
görüb özü dillənməyə məcbur
oldu:
-Məni niyə çağırmısız? Buyurun.
Sizi eşidirəm..
-Bu gün olanlara görə bağışla,
canım..Əllərim qırılaydı kaş səni
vurduğum yerdə..
-….
-Heç nə deməyəcəksən?
-Nə deməmi istəyirsən?-O da
artıq Ömərə “Sən” deməyə
başladı.
-Hər səhvin bir qarşılığı olur,
bilirsən.
-Bilirəm. Səhv etdim və qarşılığını
da aldım. Daha nə istəyirsən?
-Yox, mən o səhvi demirəm.
Sənə qarşı sərt oldum. Bunun
əvəzini də necə istəsən ödəyə
bilərəm..
-Necə?-Onun nə istədiyini yaxşı
bilsə də özü qəsdən sözə tutdu.
Öməri şirnikləndirib sonra qəfil
ümidlərini puç etmək, bununla da
azacıq əylənmək istədi onunla.
-Bu gecə də yanıma gəl..
-Bəs müştərilər?
-Esyaya demişəm. Bu gün
azadsan. Həm də bu sir-sifətlə
müştəri qarşısına çıxmaq
istəməzsən yəqin ki..
-Demək bu gecəni də birlikdə
keçirək, hə? Dünənki gecəni
çoxmu bəyəndin?
-Çooooox. Monikanın dünənki
gecə haqda suallarına cavab
verirkən yenidən həmin anlara
qayıdır, həmin dəqiqələrin təkrar
olması üçün