İlahə səhərdən neçə dəfə Altaya
zəng etsə də telefonuna zəng
çatmırdı, ev telefonu da cavab
vermirdi. Narahat olmağa
başlamışdı, gün ərzində dəfələrlə
zəng edən Altayın başında bəlkə
bir iş vardı? Faiqə zəng etdi:
-Salam Faiq, necəsən?
-Salam İlahə, nə yaxşı səndən?
Sən necəsən?
-Sağ ol yaxşıyam ,işlərin necə
gedir?
-Rayondayam. Şəhərin
bürküsündən qaçmışıq, siz hələ
şəhərdəsiz? Mahmud əmi necədi?
-Sağ ol, yaxşıdı. Faiq, Altayın
telefonuna zəng çatmır, ev
telefonu da cavab vermir. Narahat
oldum, bilmirsən necədi?
-Hmm.. İlahə o bu gün sənə zəng
etməyib?
-Yoox, nə isə olub?
-Mənimlə bayaq danışdı,
Rusiyadan zəng etmişdi. Mən elə
bilirəm, o getməmişdən qabaq
səninlə danışıb.
Elə bil İlahənin başına bir vedrə
qaynar su tökdülər. Ölgün bir
səslə dilləndi, Faiqə zəng
etməyinə peşman oldu:
-Yəqin çox tələsirmiş...Eybi yox,
bağışla səni də narahat etdim.
Faiqin təəssüf dolu səsi eşidildi:
-Bu Altayda var da belə qəribə
hərəkətlər, onun əvəzinə səndən
üzr istəyirəm, bağışla İlahə. Yəqin
indilərdə zəng edər.
-Yox, yox nə danışırsan? Narahat
olma ona görə, yaxşı, sağ ol səni
də işindən etmiyim.
-Sağ ol xoşdu.
Bu söz qulaqlarında əks-səda
verdi: " Altay gedib.Necə yəni
gedib? Belə xəbərsiz, bu dünyada
İlahə adlı biri yoxmuş kimi?Bəlkə
nə isə mənim bilmədiyim elə
təcili bir işi olub ki, zəng etməyə
belə imkan tapmayıb":- deyərək
özünə təskinlik verdi.
Günlər keçdi... Altaydan bir zəng,
bir mesaj gəlmədi. Faiqdən zəng
edib onun nömrəsini götürməyi
özünə sığışdırmadı. Elə bir
zəmanədə yaşayırdılar ki,
istəyəndə hər adamla çox qısa
zamanda əlaqə yaratmaq mümkün
idi. Telefon, internet...Bunlar da
olmasa Altay istəsəydi, Faiq
vasitəsi ilə onunla əlaqə saxlaya
bilərdi. Sonda dözə bilməyib
Faiqdən onun nömrəsini götürdü.
Zəng etdi. Buz kimi soyuq, kiçicik
bir dialoq oldu aralarında.
Dəstəyin o başından qız gülüşü
eşidildi. Qız qəsdən belə etdi,
yoxsa təsadüfənmi alındı?! Altayın
yanında olmasını İlahə sanki
gözləri