ilə gördü. Altayın buz kimi
soyuq danışığından:"Sən arıtq
mənə lazım deyilsən!" fikrini də
anladı.
Fikirdən, əsəbdən əməlli başlı
arıqlamışdı. Gözləri çuxura
düşmüşdü. Atasını işə yola salaraq
hər gün ağlayırdı. Dünən şəhərdə
Ceyhunu gördü. Buz kimi soyuq
baxışlarla baxırdı ona, hətta
baxışlarında nifrət belə vardı. Bir
zaman pərəstiş ilə baxan gözlərdə
indi nifrəti görüb hiss etmək,
dəhşət idi. Bunun səbəbini də
bilirdi. Onu Altayın maşınına
minəndə görmüşdü,özü də iki
dəfə.Bu təsadüf ola
bilməzdi.Deməli güdüb İlahəni.
Gözlərinə inanmamış, bir xeyli
dayanıb maşının dalınca baxmışdı.
İlahə də onun onları gördüyünü
atasına deməsindən qorxmuşdu. O
gündən Ceyhun onlara gəlmədi.
Təbii ki, atasına da heç nə demədi
ondan. Ceyhunu o gündən bəri ilk
dəfə idi görürdü.
Onları müqayisə etdi-görünüş
necə də aldadıcı imiş. İnsan dilinin
arxasında gizlənib nələri edə
bilərmiş?! Gün kimi aydın idi ki,
Altay ondan istifadə edib. İndi
dərindən fikirləşəndə bəzi şeylər
yadına düşürdü. Altayla birgə
olanda onun telefonu susmaq
bilmirdi, zəng edənlər də hamısı
"çox vacib bir iş üçün" zəng edən
qohum qızlar, tələbə yoldaşları və
s. idilər. Ceyhunu tanıdığı
müddətdə bir dəfə də telefonda
qızla danışdığını görmədi. Çox
gözəl sevgi sözləri bilən,
görüşdükləri qısa müddət ərzində
onların hamısından bacarıqla
istifadə edən Altay və
baxışlarından ona vurğunluq
yağan, lakin bir dəfə də bunu
dilinə gətirməyən
Ceyhun.Müqayisədə Ceyhun
üstünlük qazandı. Ancaq gec idi.
Özünü Ceyhuna layiq görmürdü.
Sonra acı-acı gülümsündü. Onu
maşına qəzəbli baxışlarla yola
salan Ceyhuna o lazım idimi?
Əlbəttə yox. Nəinki Ceyhuna bu
ləkəli adla heç kimə lazım deyildi
o. Hələ atası...Atasını nə günə
qoydu...Ona həm ata, həm ana
olmuş atasını.
Bu fikirlərlə dəli olmaq
dərəcəsinə gəlirdi. Ən çox da atası
ona "mələk qızım"- deyəndə
ölüm arzulayırdı özünə. Bir gün
aptekə gedib çoxlu dərman aldı.
Özünə qəsd etmək istəyirdi. Son
anda işdən tez qayıdan