yanında
qaldı..Esyadan asılılığa, Ömərin
iyrənc cəzalarına dözdü,
dözdü..Halbuki vətəndə olarkən
heç nəyə dözmək istəmirdi.Tək
başına övlad böyütməyə bir ana
kimi qatlaşa bilmədi.Burda isə yad
insanların insanlığa sığmayan
işğəncələrinə dözür.Niyə dözür,
nə zamanadək dözəcək?Bunu da
bilmirdi.Heç düşünmürdü də.Çünki
özünə olan sonsuz nifrətindən bu
cəzalara layiq görürdü özünü..
...Həmin gün, Soltan ağanın qəfil
gəlişlərinin birində Monika yenə
cəzalı idi.Yadında deyil nəyə
görə..Soltan ağa bu dəfə Öməri
sorğu-sual etmədən, bu səs-küyün
səbəbini soruşmadan birinci
mərtəbədəki kabinetinə
keçdi.Əhvalı çox pərişan
idi.Üzünün tükü səliqəsiz formada
uzanmış, gözlərinin altı şişmiş və
kölgəli görünürdü.Bir baxışdan
hiss etmək olurdu nə qədər dərin
kədər içində olduğu.Deyəsən bir
az içmişdi də..Soltan ağanın
ardınca Ömər də kabinetə
keçdi.Ona nə olduğunu soruşmağa
cəsarət etmədi.
-Bir şeyə ehtiyacınız varmı?
Acsınızmı, ağam?Yeməyə, içməyə
nə gətirim?-soruşmaqla
kifayətləndi.Ömər onun sadiq
köməkçisi olsa da aralarında bir
məhrəmlik yox idi.Bu səbəbdən
də ondakı dəyişikliyin səbəbini
soruşmadı.Soruşsa da bir cavab
almayacaqdı.Əvvəl-axır biləcəkdi
necə də olsa.
-Heç nə istəmirəm, Ömər.Ac
deyiləm.İçki də istəmirəm..-Bir
anlıq susdu.-Bir həmdəmə
ehtiyacım var, Ömər.-dedi..
Soltan ağanı bu qədər üzən səbəb
həyat yoldaşını qəfil itirməsi
idi.Heç vaxt səyahətlərə onu da
özüylə aparmazdı.Son səyahətə
birlikdə getməyi
qərarlaşdırdı.Xanımına sürpriz
etmək və baş-başa qalmaq
üçün.Ona mənən çox borclu idi.İş
və əyləncələrə başı qatışıq olan
zaman evinin, uşaqlarının başında
tək dayanmışdı bu günədək
arvadı.Layiq olduğu kimi
qiymətləndirməmişdi uşaqlarının
anasını.Kaş ki, yenə də onu evdə
buraxıb özü tək gedəydi.Nə
biləydi ki, arvadı xəstədir.Evdə
tapılırdı ki, onun xəstəliyinin
ciddiliyi ilə maraqlana.Getdikləri
üç gün deyildi.Qadının əhvalı qəfil
pisləşdi və ürəyi dayandı.Quş kimi
uçub getdi