ə üzülmədi..Heç
sevinmədi də.Nə də qədər əzab
çəksə də düşmənin belə pis
gününə sevinməz.Sadəcə heç bir
hiss keçirmədi....
-Günka, bayaq Kamran haqda
sənə əsas bir şeyi demədim.
-Nəyi?
-Bilmirəm necə
deyim..Qaynanangil Kamranı
rəsmən oğulluğa götürüblər.Yəni
səni analıq hüququndan məhrum
ediblər..
Səhərə az qalır.Gecəni oyaq qalan,
iyirmi səkkiz illik həyatını bir
neçə saatda yenidən yaşayan,
acılı-şirinli xatirələriylə baş-başa
qalan Günay mühüm bir qərar
verməyə hazırlaşırdı.. On altı
yaşından bəri yüngül həyat tərzi
keçirən, yaşamaq üçün mübarizə
aparmayan, həqiqi zəhmət nə
demək olduğunu bilməyən, bir
sözlə yanlış düşüncələrlə həyatını
davam etdirən, bataqlıqda olan və
ordan çıxmağa cəhd etməyən,
özünə hörməti olmayan bir insan
üçün geri dönmək, hər şeyi
sıfırdan başlamaq çox
çətindir.Vətənə qayıtsa belə yenə
hər şey əvvəlki kimi
olacaqdı.Çalışmağa adət etməyən
Günay yenə də gözəlliyinə
güvənib rahat yaşamaq üçün
sığınacaq axtaracaq.İndiyədək
analıq hissi oyanmayan bu qadın
oğlunun belə həyat tərzini pozub
ona acı çəkdirə bilərdi varlğı ilə.
Nə qədər acı da olsa Günay
bunları özü-özünə etiraf
edirdi...Və son qərarı bu oldu-O
vətənə