...Ömərin ona etdiklərini
xatırlayanda göz yaşlarını saxlaya
bilmədi.O acı günlərin xatirəsi
belə dəhşətli idi.Bu gün Ömər və
onun kimilər onun evində
qulluqçu olsa da bu onu təsəlli
etmir.Keçmiş acılarını
ovundurmur.O zaman Dilarə ilə
Raisa kimi o da qaça
bilərdi.Amma qaçmadı.Yalnız ona
görə yox ki, sənədləri Esyada idi,
onun icazəsi olmadan oteldən heç
yerə çıxa bilməzdi.Hara getsəydi
onun nəzarəti altında idi.Belə də
olmalı idi.Burda ən bahalı qiymətə
gedən və çox istənən müştəri
Monika idi.Əgər o da qaçmağa
çalışsaydı və bu cəhdi baş
tutmasaydı ona “Bacım” deyən
Esyanın heç düşünmədən öz əli ilə
onu cəzalandıracağını yaxşı
bilirdi.Burda qadınlar qadınlıqdan
çoxdan çıxmışdılar.Öz övladını
düşünməyən, ailəsini həmişəlik
tərk edən birisindən mərhəmət
gözləmək ağılsızlıq olardı.Onların
hamsının övladı da, anası da,
Allahı da pul idi.Gəncliyini burda
keçirib bir az yaşlananlar belə
buranı tərk etmək
istəmirdi.Müştəri kimi artıq onlara
ehtiyac olmasa da “peşə”lərindən
əl çəkmək fikrində
deyildilər.Halbuki indiyədək
qazandıqları ömür boyu onlara
yetərdi.Amma bu onlara bəs
etmirdi.Yenə qazanmaq,
qazanmaq istəyirdilər.Haram yolla
qazananların onsuz da hamsının
gözü ac olur.Eləcə də
bunların.İndi zəmanə
dəyişmişdi.Könüllülər aldanaraq
gələnlərdən daha çoxluq təşkil
edirdi. Bu da Esya kimilərin işinə
çox yarayırdı.Elə Günay özü də
vaxtilə belə gəlməmişdimi?
Günayı qaçmaq fikrindən
döndərən əsas səbəb burdan
qaçmağın çətinliyi və Esyadan
çəkinməsi deyildi.O qədər
ümidsiz, gələcəyə inamsız və
özünə nifrət hissi vardı ki,
içində..Hər dəfə qızlardan hansısa
qaçanda beyninə gələn “Bəlkə
mən də qaçım bu
Cəhənnəmdən?” fikri az
keçmədən “Niyə qaçım, kimə
qaçım, kimdir axı yolumu
səbirsizliklə gözləyən?Hamı üçün
ölüyəm artıq” düşüncəsiylə əvəz
olunurdu.Bura gəldiyi ilk
günlərdən fərqli olaraq daha
cəsarətli və tədbirli olsa da
daxilən yenə də zəif Günay idi..
O qaçmadı..Əzab-əziyyətlərə
baxmayaraq Esyanın