qaldı.Əslində ölümün nə olduğunu tam dərk
etmirdi,lakin 2il öncə atasının dəfnini
görmüşdü,buna görə də bilirdi
ki,ölənlər heç vaxt geri qayıtmır.
Səhər açılar-açılmaz 1-2 nəfər
yığışıb,qadını dəfn etdilər.Oğlan bacısının əlindən tutub,bir kənarda
durub,gizli-gizli ağlayırdı.Bacısı çox
balaca olduğundan nələr baş verdiyini
anlamırdı,elə hey"Anamı
istəyirəm,anam hanı?" deyib
mızıldanır,qardaşına şikayət edirdi.Oğlansa ona heçnə başa sala
bilmir,onu sakitləşdirək üçün "Anamız
yemək almağa gedib,bu dəfə bir az
daha uzağa.Əgər sən daha
ağlamasan,mızıldamağını kəssən,onda
tez qayıdar" deyirdi. Qonşular bir neçə gün uşaqlara yemək
gətirdi,lakin, sonra heç gəlmədilər də.
Onları da qınamaq olmazdı,axı
müharibə yenicə qutarmışdı,hərə öz
evini güclə dolandırırdı.
İndi evin bütün qayğıları bu balaca oğlanın üzərinə düşürdü. Bacısını evdə
qoyub,özü çörək almağa getdi.Pulu
yox idi,düşündü ki,"yaxınlıqda bir
dükan var,işlərində kömək edərəm,o
da mənə pul ya da yeməyə nəsə
verər." Dükanın yanına çatanda təzə çörək iyi
gəlirdi.Uşaq səhərdən heçnə
yeməmişdi,ona görə də hər tərəfə
yayılan isti çörək iyi onu bihuş
edirdi.O,sahibkara yaxınlaşıb,ədəb-
ərkanla salam verdi və dedi:"Əmi,mənə görə bir iş varsa deyin,yerinə
yetirim,əvəzində isə mənə 1 çörək
verərsiz".
Sahibkar dedi:"Hə,get o qutunu bura
gətir".
Uşaq tez onun göstərdiyi qutuyu yaxınlaşır,lakin nə qədər istəsə
də,qutunu qaldırmağa gücü çatmır və
deyir:"Əmi,axı bu çox ağırdı,nə qədər
çalışsam da qaldıra bilmədim".
Sahibkar gülərək deyir:"Ay yazıq,təbii
ki,onu qaldıra bilməzsən,mən güclə tərpədirəm onu,qaldı ki,sən".
Uşaq:"Bəs nə edim?"
Sahibkar:"Gəldiyin kimi də get
burdan,həm də tez!"
Uşaq az qala ağlayacaqdı.İndiyə kimi
onun üstünə belə acıqlanan,təhqir edən olmamışdı. Dükanda yaşlı bir kişi
də var idi.O,uşağı acılıyan sahibkara
yaxınlaşıb,nə isə dedi,sonra uşağı geri
çağırdılar.Sahibkar uşağa o qədər iş
tapşırdı ki,uşaq bunları güclə yadda
saxladı.sonra:"Baş üstə"