Yusuf çiçək əkib sataraq dolanardı. Onun işi bütün ölkədə bəyənilərdi. Heç bir çiçək onun bağçasındakılar qədər gözəl deyildi.

Padşah ölən bağbanın yerinə Yusufu işə götürmüşdü. Yusuf sarayın bağçasını gözəlləşdirməyə başlamışdı. Bir gün pəncərədən bağçanı izləyən padşahın qızını görür və ona dəli kimi aşiq olur. Gözlərini ondan çəkə bilmir və bir müddət onu izləməyə başlayır. Bir gün padşahın qızı onu görür, inci kimi gözləri ilə ona baxaraq gülümsəyir və sonra içəri keçir.
Yusuf işi ilə məşğul olurdu, amma ağlı hələ padşahın qızında idi. Elə onu düşünür, onunla əlaqədar xəyallar qururdu. Onunla evləndiyini və iki uşağı olmasını arzulayırdı. Yusuf hər gün bir tərəfdən bağçada işləyir, bir tərəfdən də şahzadənin pəncərəyə gəlməsini gözləyirdi, o gəldiyi zaman da onu baxışları ilə izləyirdi.

Günlərin bir günü padşahın qızı yanına nədimələrini də götürərək bağçada gəzintiyə çıxır. Bağçanın bənzərsiz gözəlliyini görür və nədimələrindən birini çağıraraq:

--Bu bağçanın bağbanını yanıma gətir - deyə əmr edir. Nədimə dərhal gedib Yusufu tapır və şahzadənin qarşısına gətirir. Şahzadə nədimələrinə dönərək:
--Siz çıxın - deyir. Qulluqçular oradan ayrılırlar. Şahzadə və Yusuf baş-başa qalır. Şahzadə Yusufa:
--Heç bu qədər gözəl bağça görməmişdim - deyir.

Yusuf yarı utancaq şəkildə:
--O sizin gözəlliyinizin yanında heçdir, şahzadəm - deyir. Padşahın qızı Yusufa dönərək :
--Sənin adın nədir? - deyə soruşur:
--Yusuf, şahzadəm.
Şahzadə:
--Yusuf, səndən bir şey istəyə bilərəmmi? - deyə soruşur.
Yusuf:

--Əlbəttə, şahzadəm - deyə cavab verir.
Şahzadə:
-- Bənzəri yalnız ay şahzadəsində olan mavi gülü mənim üçün tapmağını istəyirəm - deyir. Yusuf mavi gülün dünyada yetişmədiyini bilsə də aşiq ürəyiylə şahzadəyə"Yox" deyə bilmir. Şahzadə də ''Mavi gülü əlimə alacağım günü səbirsizliklə gözləyirəm'' deyərək ordan ayrılır.

Şahzadə getdikdən sonra Yusuf düşünməyə başlayır. "Mən necə, haradan taparam mavi gülü" deyir.

Ən son əllərini açaraq Tanrıya belə dua