oldu. Dostum başqa birinə vurulmuşdu. Məni dost bildiyi üçün sevincin ilk olaraq mənlə bölmüşdü. Hec nəyi dəyişmək mümkün deyildi. Günlərcə duyduğum sevgidən yatmayıb, yeyib-içmədiyim halda indi mən nə edim deyə yuxusuz qalırdım. Son fikir ayrılığı seçdim. Dostumla son dəfə görüşmək istəyirdim. O isə bundan xəbərsiz "yaxşı görüşək həmdə sənə sevdiyimdən danışım” deyirdi. ALLAHın qismətindən yağış damlaları yenə gözlərimdən yanağıma süzülürdü. Heçnə danışa bilmirdim. Hıçqırıqlarım duyulmasın deyə susurdum. Zarafatından yenə qalmırdı. ”Yağış yanaqlarını yenə isladıb amma daha ağlamırsan” dedi. Son görüşümü bəhanələrlə bitirdim. Ağlaya –ağlaya evə daxil olub məktub yazmaq istədim. Ürəyimdən keçənləri sadəcə bir cümləylə yazdım......

KAŞ MƏN AĞLAYANDA SUSAYDI