a Orxan soruwa bilerdi, onsuz da edeb-erkan gozleyen deyildi. Aysel celd stuldan qalxdi.
Ay: Gedim gorum, Orxan neyleyir. – metbexden chixan kimi oz otagina qachdi. Otaga girer-girmez Orxani gordu. Orxan ele bu deqiqe duwdan chixmiwdi, su damlalari sachlarindan suzulurdu, qurwaqdan awagi desmala burunmuwdu. Qizcigaz derinden koks oturdu, otaga gelme sebebi aglindan uchub-getdi. Ozunu ele almaga chaliwdi. Hetta bir ayliq munasibetlerinden sonra bele erinin chilpaq goruntusune sakitlikle baxa bilmirdi. “Ne vaxtsa kechecek” – deye ozune teselli verdi. “Ne vaxtsa” sozu keskin bichaq kimi ureyini sancildi, amma Aysel xowagelmez hissleri ozunden uzaqlawdirdi. Orxan wubheli baxiwlarla onu suzurdu.
Or: Nedir, kabus gormusen?
Ay: Yox, sadece seni.
Or: Demeli, men kabusdan daha qorxuncam? – Orxan asta addimlarla ona yaxinlawdi ve ellerini arvadinin beline dolayib onu ozune dogru chekdi.
Ay: Yox, qorxunc deyilsen. – Orxan yungulce arvadini iteleyerek qapiya yasladi ve baxiwlarini ona dikdi.
Ay: Sen daha tehlukelisen. – Aysel pichildadi ve barmaqlarinin ucuna qalxaraq erinin dodaqlarina dogru uzandi. Orxan bunun eleyhine deyildi, tebii ki, deyildi. Bir az oynawdiqdan sonra Orxan arvadinin dodaqlarindan aralandi.
Or: Vadike zeng vurum, mensiz getsin, bu gun menden chetin iwchi alinsin. – Vadik! Aysel otaga gelme sebebini xatirladi.
Ay: Orxan. – Aysel onu dayandirmaga chaliwdi, amma Orxan onu ewitmirdi, ince opuwlerle arvadinin boynunda islaq izler qoyurdu.
Ay: Orxan! – butun gucunu toplayib Orxani ozunden iteledi.
Ay: Men Vadik haqqinda daniwmaq isteyirem.
Or: Lenet weytana! Korpe, Vadiki tam aninda xatirladin. – utulenib stulun bawina kechirilmiw koyneyini hirsle goturdu. Aysel erini izleyirdi – o walvarini eynine kechirib, koyneyini duymelemeye chaliwirdi. Qol duymeleri ile problem yarandi.
Ay: Komek lazimdir? – Aysel nazlanaraq soruwdu.
Or: Yox, ezizim, ne daniwirsan, ozum ohdesinden gelecem, birce 3cu elimi de iwe salim. – Aysel kichik addimlarla erine