sohbetimizi bitirmedik. – Aysel raziliq olaraq bawini terpetdi.
Ay: Duzdur. Sen daniwdin, men ise qulaq asdim. – Aysel yorgun halda stulda eylewdi, Orxan onunla uzbeuz kresloda oturdu.
Ay: Menim de demeye sozum var.
Or: Fikrimce ewitmek maraqli olar.
Ay: He elbette, sene xususile... – Aysel onun vecsiz guluwunu canlandirmaga chaliwdi.
Ay: Men hamileyem... – Orxan onun sozlerini ewitdi, amma bu sozlerin anlami ona sanki qalin divarlardan kecherek chatirdi. Gozlerinin rengi goz onunde deyiwirdi – goyumtul-yawildan qapqaraya chevrildiler, bebekleri geneldi, gozleri qanla doldu.
Or: Sen... sen hesab etdin ki, bunu mene ele bu cur demeli idin? – novbeti anda Renessans dovrune mexsus entiq vaz divara chirpilaraq xirda parchalara bolundu. Vadik otaga girerek Orxani dayandirmaga chaliwdi.
Va: Besdir daha, ona eseblewmek olmaz. – Orxan bir hereketle onu iteledi, Vadik stolun kuncune bawi ile deyerek yere yixildi.
Ay: Senin uchun bunun bele olub-olmamasinin ferqi var? – Aysel tam sakitlikle soruwdu.
Or: Sen – zibilsen... – hirsinden deliye donmuw Orxan kechirdiyi narahatligi ifade edecek sozleri tapa bilmirdi.
Ay: Katibenin stolundaki senedleri gormuwem. Bowanma halinda ortaq emlaq kimi bolunmeyecek menzilin senedleri, menim adima bank hesabi... Orda bawqa weyler de vardi... Ne duwunmeli idim? Sen de, Orxan... – Orxan ne deyeceyini bilmirdi.
Ay: Seni sevirem... – erinin gozlerine baxaraq etirafini etdi. Vadik, Sati ve Elxan ehtiyatla, sinmiw vazanin qirintilarina basmamaq uchun barmaqlarinin ucunda otagi terk etdiler. Ne Aysel, ne de ki Orxan buna fikir vermediler.
Ay: Amma bu hech ne demek deyil, biz bu haqda razilawmamiwdiq, bizim nigah muqavilemizde ne bu, ne de uwaq baresinde bend yoxdur. – Orxan nese demeye chaliwdi, amma Aysel imkan vermedi.
Ay: Icaze ver bitirim. Daha bele bacarmiram, men mueyyenlik isteyirem. Sabahki gunden ne gozlemeli oldugumu bilmek isteyirem. Bir gun gelib evli olmaqdan bezdiyini, sonun chatdigini deyeceyini gozleyerek daimi