n muellim, qulagimin dibinde qiwqirmaq lazim deyil. – Vadik boyuk qutulari goturub, “xirda” weyleri Orxana saxladi. Pillekenleri sakit-sakit qalxdilar. Ayselin otagina yaxinlawanda Orxan xatirladi ki, Natinin yanina apardiqdan sonra arvadini gormeyib. Az qalsin elindekiler yere duwecekdi. Bir anliq dayandi. Arxasinca gelen Vadik de dayandi.
Va: Niye durdun? – Orxani kechib getmek isteyirdi, amma Orxan onu dayandirdi.
Or: Sen onu gormusen?
Va: Kimi?
Or: Ayseli. – sakitce dedi.
Va: Yox, ne daniwirsan! Salondan chadraya burunub chixmiwdi.
Or: Bu zarafatlarin… oldurub… - ureyinde soydu.
Or: Necedi?
Va: Ne necedi? – Vadik ele gulurdu ki, Orxan istese butun diwlerini saya bilerdi.
Va: Orxan, arvadin chox gozel imiw! – Vadik elindeki qutulari da Orxana yukleyib, qapini doydu.
Ay: Gelin. – qapi arxasindan ewidildi, Vadik qapini achib ozunu itirmiw Orxani icheri iteledi. Orxan ehtiyatla etrafina baxdi. Aysel pencere onundeki divanda oturmuwdu. Yegane iwiq menbeyi gece lampasindan gelirdi. Aysel onun iwigi altinda kitab oxuyurdu. Orxan diqqetle onu izleyirdi, demek olar ki hech ne deyiwmemiwdi, amma nese ferqli idi. Sachlari – yox, qisalmamiwdilar, eksine qulluqdan sonra daha da uzun gorunurduler, ipek kimi yumwaq idiler. Aysel bawini qaldirib gozleriyle ona baxdi.
Ay: Salam.
Or: Salam. – indi ise uzunu inceliyirdi. Qawlari daha ince ve tundlewmiwdi. Sanki qelem ile chekilmiwdi. Kirpikleri… axi tuw neye lazimdi, ele oz kirpikleri de yeterince uzun idi. Yanaqlarina xefif enlik vurulmuwdu. “Gerek Natka enlikden istifade etmezdi, bes ozu qizaranda nece olacaq?”
Ay: Komek edim?
Or: Ne? – eyninde tund cins walvar ve achiq rengli kofta var idi. Elindeki kitabi divana qoydu. “Sergey Yesenin – demeli bunu oxuyursan!”.
Ay: Yeqin qutularla ayaq uste qalmaq narahatdir. – Aysel teecublendi, Orxan chox fikirli gorunurdu.
Or: A… he, bunlar senin uchundu. – O ehtiyat ederek Aysele yaxinlawib, divanin bir terefinde oturdu. Aysel qutulari yerlewdirmeye komek etdi. Orxan