r edirsen. – O sifetini buzuwdurdu, amma Aysel bunu gormedi. Hele de wokdan ayilmamiwdi: kichik agzi bir az arali qalmiwdi, gozleri geniw achilmiwdi. Orxan onun dizini yavawca doyecledi.
Or: Korpe, her wey qaydasindadi?
Ay: Yox. Men bunu istifade ede bilmerem. – sakitce pichildadi.
Or: Sen onu her gun iwletmeli deyilsen, sadece qoy sende qalsin. Gundelik idtifade uchun bax bu yaxwidir. – Novbeti qutudan sensor ekranli LG PRADA Classik chixartdi.
Or: Beyendin? – Aysel sadece bawini yelledi.
Ay: Butun bunlar neye lazim? – Telefonu kenara qoydu.
Or: Sen menim arvadimsan, her weyin en yaxwisi senin olmalidir. – Aysel derinden nefes alib divana yaslandi ve gozlerini yumdu. Orxan ona diqqetle baxirdi. Ele kederli, ele tenha, mudafiesiz gorunurdu ki. Tanimadigi weherde, tanimadigi muhitde ozge insanlarin arasinda tek qalmiwdi. Orxan teeccublenirdi ki, butun bu vaxt erzinde Aysel birce defe de olsun wikayet etmemiwdi. Yalniz bir defe yatmiw Ayselin yanaqlarinda goz yawlarinin izlerini gormuwdu. Deli bir istek ile ona toxunmaq, onu qucaqlamaq, her weyin yaxwi olacagina emin etmek istedi. Amma hech birini etmedi. Bir neche deqiqe olu sessizliyinde, gece lampasinin iwigi altinda sakit oturdular. Her 2si divanda oturmuwdu: Orxan ayaqlarini uzatmiwdi, Aysel ise dizden bukmuwdu. Her 2sinin gozleri yumulu idi.
Or: Gun nece kechdi? – bezdirmeden soruwdu.
Ay: Bele de. Bir az darixdirici. – gozlerini achmadan cavab verdi.
Or: Sen tekrarolunmazsan. – gozlerini achib onun sozlerine nece reaksiya verdiyini izlemeye bawladi. Onun yanaqlari daha da qizardi. Aysel gozlerini achib bawini qaldirdi.
Ay: Yene ne etdim? – hirsle soruwdu.
Or: Seninle her wey beledi. Sen achiq-sachiq geyinmeyi sevmirsen, kosmetika ile dostluq etmirsen, Yeseninin kitablarini oxuyursan, sen bir neche minlik notebook-u, Apple-i, brilliantlari beyenmedin…
Ay: Bu pisdi?
Or: Hele ki bilmirem. – Orxan fikirlewirdi, Aysel ise novbeti esneme tutmasini saxlamaga chaliwirdi.
Or: Nati seni chox