Hələ adresimi necə öyrənib? Düzü artıq bir az da qorxuram. Ama qorxularımın üzərinə gedəcəm. Çünki onun da çalışdığı budu ki mən qorxum. Ama əsla istədiyinə nail olmayacaq.
Belə ürəyimdə danışa-danışa geyindim hazırlaşdım. Qonaq otağına boylandım ki Sevinc pəncərə silir. Deyəsən bu dəfə vəziyyət ağırdı. Yaxşıki yuxarı mərtəbə də qalmırıq. Mənim yüksəklik fobimlə çətin. Sevincin iş görməsi həqiqətən də həyatda olan möcüzələrdən saymaq olar. Ama dadlı yeməklər hazırlayır.
Dəhlizdən qutunun ağzın bağlayıb, ayaqqabılarımı geynib çıxdım. 3-cü mərtəbədəyik deyə hər gün idman məqsədi pilləkanları ayaqla düşürəm. Dəşətli dərəcədə böyük idmandı. Üzümdə yenə axmaq gülümsəmə yarandı. Fikirləşirəm ki onsuzda bir dəri bir sümük olan bədənimə idmanın xeyrindən çox ziyanı olar. Bir az da arıqlasam yox olmaq ehtimalım böyükdü.
Kafeyə gəldim ki, Nadya xala yoxdu. Bir tək Tatyanadı. Bu günüm yenə əla başlanğıclarla başlıyır.
Qutunu orda olan xüsusi şkafıma qoydum. Geyimimi dəyişib işimin başına keçdim.
Artıq axşam idi. Işdən hazırlaşıb çıxdım. Saat 5 olardı yeqin. Görən poçtlar işləyər. Yaxınlığdakı poçta getdim. Piyada əlimdə qutu. Içəridə adam çox deyildi sadəcə bir cavan qızla, yaşlı kişi idi.Qutunu hazırlayıb verdim. Üzərindəki ünvan yerinə isə Nicat bəyin ofisini yazdım. Başqa çarəm yox idi. Yəqin o Ruslan bəyə çatdırar.
Artıq qaranlıq öz ağuşuna almışdı şəhəri. Əynimdə olan gödəkçənin qabağını bağladım, papağını başıma keçırdim, yavaş addımlarla, gəzərək gedirəm. Hər şeyi analiz etmək istəyirəm beynimdə. Ama bacarmıram. Beynimdə olan heç bir suala cavab tapa bilmirəm.
Arxamda qaraltı gördüm. Bu kimin isə kölgəsi idi. Ilk diksindim və qorxu bütün bədənimi bürüdü və o an anladım ki addımlarımı itilətmək lazımdı. Əllərimi gödəkçənin ciblərinə salıb addımlarımı itilətdim. Demək olar qaçırdım. Ürək döyüntülərimi belə eşidirdim. Tərslikdən küçələr də boşluqdu. Artıq binaya az qalmışdı. Nəfəs almaqda çətinlik çəkirdim. Onun addımlarının səsləri duyulurdu. Yaxınlaşırdı.