böyükdü. Bu yerdə babamın sevərək qulaqasdığı mahnını xatırladım
-dərdliyəm dərdimi kimə söyləyim bu dərdi əzabı kimə söyləyim
Bu mahnı məni güldürməyə nail oldu. Hərdən elə mahnıları xatırlayıram ki, özümün də təəccübümə nail oluram.
Gözümün önünə babamın bağ evi, evdə küncdə yırğalanan oturacaq, onun da yanındakı tumbanın üzərində babamın radiosu. Hardasa 8 yaşında olardım. Son dəfə babamı görəndə. Bu xatirələrin yeridi heç?
Nəhayət evdəyəm, pillələri qalxdım. Cibimdən açarı çıxartmaq istəyirdim ki əlim Saşanın dırnaq arası romantik məktubuna dəydi. Açarı çıxarıb qapını açdım. Sakitçilik idi. Evin işiqları da yanmırdı. Yəqin Seva yatıb. Qonaq otağında da heç kəs yox idi. Caan Sevinc yəqin çox yorulub yatıb. Otağıma getdim əynimi dəyişdim.
Içimdəki səs mənə Sevincə get bax deyirdi. Elə bu vaxt telefonum sesin aldı başına. Tanımadığım nomrə idi. Götürdüm .
-alo
-salam Aysel xanım
Biy Azərbaycandan deyildi axı zəng.
-salam. Bağışlayın tanımadım.
-yaxşıkı tanımadız onda yəqin ki telefonu götürməzdiz.
Səsi tanış gəlirdi ama tapa bilmirdim. Həm də səsi nəsə var idi bu səsdə.
-kim olduğunuzu deməsəz telefonu bağlayacam.
- esebleşmə. Diskləri bəyəndin?
-Ruslan bəy?
-bəli. Sual verdim.
-diskləri Nicat Bəydən soruşun o bilər.
-anlamadım
-diskləri Nicat bəyin şirkətinə tam olaraq Nicat bəyə göndərmişəm ki sizə versin.
-hələ də anlamış deyiləm
-nə isə. Ruslan bəy gecəniz xeyrə. Nicat bəydən diskləri götürməyi unutmayın.
Üzümdən neçə vaxtdı əksik olmayan axmaq gülümsəmə yenə öz yerin almışdı. Bu dəfə qalibiyyət məndə idi. Telefonu qapayıb çarpayımın üzərinə atdım.
Hal-hazırda günün bütün yorğunluğu bu danışıqdan sonra uçdu getdi. Səbəbin özüm də anlamış deyiləm.
Gedim Sevincə baxım yaxşısı budu. Otağının qapısı örtülü idi. Xəfifcə döydüm ama səs gəlmədi. Daha sonra bir az daha bərk döydüm. Ama nə səs gəlirdi nə dəki cavab verirdi. Qapını ehtiyatla açıb içəri keçdim. Gördüyüm mənim nitqimin tutulmasına və ayaqlarımın boşalmasına yetdi.
Bölüm