olsada..
Mən hələ də Nicatın qolları arasındayam. Qapının ağzından açarı götürdü. Demək olar ki mən hərəkət etmirəm o məni aparır. Biz qapının önünə çıxdıq o yenə də bir əli ilə məni tutub digər əli ilə qapını bağladı.
Pilləkanlarla aşağı düşürük o cibindən telefonun çıxartdı. Zəng gəlirdi. Mən əlində telefonu görəndən sonra telefon zənginin səsinə təzə vardım. Biz düşərək o cavabladı
-bəli......yox Ruslan......sonra danışarıq onun yeri deyil................Aysel xanımın rəfiqəsi (səsindəki durğunluğu hiss edə bilirəm. Duruxdu dayandı.).... sonra danışarıq...... hə xəstəxanaya gedirik...............evlərinə ən yaxın xəstəxanaya aparacaqların dedilər....... lazım deyil...... yaxşı necə istəyirsən.
Biz artıq bir maşının önündə dayanmışdıq. Mən öz maşınımı xatırladım.
-mən öz maşınımın açarın unutdum
-sənin maşınıvin açarın neyniyirik ki?
-bəs nə ilə gedəcəm?
-Aysel əlbətdəki mənlə
- yo öz maşınım
-Aysel gülünc söhbət eləmə səni bu halla heç vaxt sükan arxasına buraxmaram.
O önümdə diyəsən “bentley” idi qapısın açdı və əmr verərcəsinə “otur” dedi. Heç nə demədim. O halda da deyiləm ki onunla söz güləşdirim.
O da digər tərəfdən oturdu. Maşını işə saldı. Gözümdən yaşlar axır. Indi sanki ölümü daha çox dərk edirəm. Universtetdəki Vasili müəllimin sözün xatırladım “ölümü dərk etmək üçün ya kimisə itirmək yadakı yadakı təxəyyülün o qədər böyük olmalıdıki bunu fərz edəsən”. Maşında hökm sürən səssizliyi Nicat pozdu.
-narahat olma. Ona heç nə olmayacaq. Sadəcə inan buna
Mən sadəcə ona cavab olaraq baxmaqla kifayətləndim.
Deyesən artıq çatmışdıq. O saxladı və düşdü. Məndə güc toplayıb çıxdım maşından. O mənim yanıma gəlib dilləndi
-yaxşısan?
-hə
-onda gedək
O əlimdən tutaraq məni aparırdı. Xəstəxanaya daxil olduq. əllərim buz kəsilmişdi. Bunu onun əlinin istiliyindən hiss edə bilirdim. O xəstəxananın içində olan oturacaqların birində məni otuzdurub
-burda dur gedim öyrənim görüm hardadılar
Deyəsən Nicat mənim yaxşı olmadığımı hiss edə bilirdi.