. Ama çox da üstümə gəlmirdiki bir az daha pisləşməyim.
Sevinc....off içərimdəki hiss yanıltmamışdı məni. Ürəyim ağrayır özüdə pis ağrayır. Sanki iynə salırlar. əslində məndə də günah var əgər mən daha tez gəlsəydim və ən azından ilk müdaxiləni edə bilsəydim. Sadəcə çox qorxdum. Qorxağam. Elə ona görə də həkim yox psixoloq oldum.
Bütün günahlar məndədi gərək onu tək qoymazdım, axı onun pis olduğun bilirdim. Mən necə dostam axı?
Gözlərimdən axan yaşların sayı hesabı yox idi.
Birdən qarşımda Ruslan bəyin olduğun gördüm. O əyilərək çöküb gözlərimə baxırdı
-Aysel, yaxşısan?
Elə bil bu sözə bənd idim özümdən asılı olmayaraq onun boynuna qollarımı dolayaraq başladım ağlamağa.
-xaiş edirəm onu qoymasınlar ölməyə... bütün gunahlar məndədi mən onu tək qoymamalı idim.......Sevinccc bunu mənə etmə..
Ruslan bəy də məni qucaqlayıb sadəcə “şşşşşş sakit ol hər şey yaxşı olacaq, sən günahkar deyilsən “ dedi. Bu sadə sözlər az da olsa məni sakitləşdirirdi. Bu tək qaldığım şəhərdə dayaq tapdım sanki.
Nicatın öskürək səsin eşitdim.
-öhö öhö şey Sevinc xanımın mədəsini yuyurlar.
Mən tez Ruslandan ayrılıb ayağa qalxdım. Utancdan qızardığımı hiss etdim.
-bir xəbər vermədilər?
-xeyr Aysel xanım sadəcə bir azdan palataya aparacaqların dedilər. Gecikmədiyimizə görə sevinməliyik.
Içərimə rahatlamanın çökdüyün hiss edə bilirdim. Ruslan bəydə artıq gülərək mənə baxırdı. Nicat bəydə isə nə isə yolunda deyil idi. Qəribə baxışları və necə bilmirəm ama nə isə istədiyi kimi deyildi.
Indi düşündüyüm tək şey var Sevincin ailəsinə deyim ya yox. Birdən Sevinc əsəbləşər. O artıq neçə müddətdiki ailəsi ilə sanki uzaq qohumları kimidi. Bilmirəm beynim qarışıb artıq.
-ey dünyadan Ayselə dünyadan Aysələ
Deyərək Ruslan dilləndi. Sonra məsum sifət alaraq mənə baxaraq davam etdi
-artıq hər şey yolundadı. Sevinc xanım da yaxşıdı. Bəsdi artıq o krantı bağla
Mən gülərək ona baxdım. Sonra isə Nicat bəyə baxdım o qaşlarını çatıb bizə baxırdı. Gözlərindən sanki alov çıxacaqdı. əllərinə