.
-axı Sevinc?
Biz ayaq üstəydik və o hələdə mənim əlimdən tutmuşdu. Bunun verdiyi təsirdən olacaq ki ürəyim çox tez-tez döyünürdü. əllərim də buzlaşırdı sanki. Çünki onun əlindən əlimə istilik hiss edirdim.
-Ruslanın yatmağına baxma ayı kimi yatanlardan deyil.
Deyib güldü. Sonra əlimdən dartaraq çıxartdı otaqdan məni. Bu vaxt qapı bağlanmamış başımı çevirdim ki Ruslan bizim ardımızca baxır. Görəsən bayaqdan yatmamışdı.
Qapı bağlandı. Bəlkə səf görmüşəm? Görsə də , eşitsə də nə dəyişəcək ki? Elə bu sual beynimdə belke də yüzlərlə dəfə əks səda verdi.
-Aysel, bəlkə özün gələsən səni daşımayım
Deyib güldü. Mən də öz aləmimdən ayrıldım sanki.
-əlimi buraxsan hiss edəcəksən ki gəlirəm onsuzda
-hiss etmədim
Deyib əlin buraxdı. Biz aşağı düşürük.
-görən yeməkləri necədi buranın?
-sən niyə düşünürsən qoy Sevinc düşünsün bunu, Aysel xanım.
-indi bizdə yeyəcəyimizə görə gərək biz dədüşünək.
-kim deyirki biz burda yemək yeyəcəyik?
-siz yemək istəmirdiz?
-İstiyirəm
-məni məsğərəyə qoyursuz?
-yox o hardan çıxdı?
-bes yeməyi xəyal etməyi düşünürsüz?
-Aysel xanım, burda yaxınlıqda çox gözəl restoran var. Biz orda yeyəcəyik yeməyi.
-siz yeqin zarafat edirsiz. Mən bu halla necə restorana gedim, Nicat bəy?
o ayaq saxlayıb çevrilib mənə baxdı. Süzdü məni başdan ayağa. Daha sonra isə bayaqki vecsiz səs tonu ilə dedi
-seni beyendirməyə aparmıram. Ama deyim ki belə pis deyilsən.
-pah bəyəndirməyeeee özüdə
-yaxşı, Aysel xanım, narahat olmuyun bu saatda çətin orda çox adam ola
-saat neçədiki?
O qolundakı saata baxib dedi.
-artıq 2nin yarısıdı.
-vaxt uçur sanki
Biz çölə çıxdıq. Yenə təcili yardım səsləri, tələsən həkimlər, qaçışan insanlar. Özümü qəribə hiss etim. Tüklərim ürpərdi.
-bilirsiz Aysel vaxt uçmur insanların çoxu vaxtı dəyərləndirə bilmirlər və ona görə də bu sözü işlədirlər “vaxt uçur”(istehza və ironiyalı səs tonu ilə “vaxt uçur” sözünü vurğulayaraq) .
-məncə yox vaxt həqiqətən də uçur
O gülərək mənə baxdı. Restoran xəstəxananın