ə vaxt idi belə gülməmişdim.
-mən gülməyiniz üçün deməmişdim. Deyəsən sözlərim barəsində şüpə duyursuz.
-güldürmə məni Aysel. Onsuzda çənəm ağrayır.
-mənə inanmırsızsa mən sizə bir gün göstərərəm qardaşımdan öyrəndiklərimi. Bu gün o qədər də uğurlu gün deyil.
Deyərək güldüm. Biz masadan qalxdıq. Hansı anda pulu ödəmişdi. Görən nə vaxt ödədi mən qaçırtmışam o anı.
-Aysel xanım deyəsən çox idialısız?
-bəli Nicat bəy. Bu gün onsuzda döyülmüsüz bir də məndən çəkməyin.
Biz çölə çıxdıq. Yaxınlaşıb onun qolundan tutdum, üzünü mənə tərəf çevirdi, bütün restoranın önü işiqlarla dolu idi və mən onun üzün aydın görürdüm. Bayaqdan masada oturan zamandan əlimdə olan salfetlə onun onun alnından axan qanı sildim. O mən onun alnın silərkən bir az daha mənə yaxınlaşdı. Arıq əllərim əsməyə başladı.
-gərək sənə rastlamazdım Aysel
Mən çox məyus oldum bu sözə. Ama hələ də əsirdim. Dilimi saxlaya bilmədim və dedim.
-hələ də heç nəyə gec deyil Nicat müəllim. Mən peşmanlıq olmuyum həyatınızda
Deyib salfetlə bərk şəkildə dodağının kənarın sildim. O isə diksinərək geri çəkilib güldü. Ağrımışdı bilirəm. Ama mən də bunun üçün etmişdim. Necə ki mənim ürəyimi iki saniyə içərisində ağrıtmağı bacardı qoy mən də ona ağrı verim. Nə o məni incitmişdi? Axı niyə Aysel o səni niyə incitsin ki? 7 qat el biri səni niyə incitsin ki?
Mən bunları düşünərkən biz hələ də bir-birimizə gözümüzü zilləmişdik.
-Aysel, bilirsən hər şey üçün çox gecdi.
-heç bir şey üçün heç vaxt gec olmur.
-bax bu sözünü sənə xatırladacam bir gün. Bu gün hələ tezdi bunun üçün.
Mən heç nə demədim. Sadəcə baxmağla kifayətləndim. O isə əlimdən tutub dedi
-yolu keçirik ondan tutdum.
Biz sakitçiliyə bürünüb sadəcə gedirdik. Artıq xəstəxanaya girdik. Mənim yadıma onun yaraları düşdü.
-şey xaiş gedin tibb bacısı yaralarınıza nəsə etsin.
-gərək deyil.
-xaiş etdim axı.
O gülümsəyərək dedi
-ilk insaz ki istəmədiyim bir şeyə vadar edirsiz məni. (sonra ciddi bir sifət alıb. Deyəsən nə isə xatırladı.) daha doğrusu 19