yaşından sonra ilk dəfə.
-anlamadım.
-nə isə mən gedim. Siz də palatay qalxın gələcəm.
Mən səssizcə getdim. Bilmirəm nə isə məni ona doğru itəliyir. Elə məni də qorxudan budu. “gərək sənə rastlamazdım Aysel” bu söz hələ də beynimdə əks səda verir. Niyə bu qədər incitsin məni bu sözü.
Mən elə bunları düşünərək gəlib palataya çatdım, qapını açdım ki Ruslan bəy telefonda deyəsən oyun oynayırdı. Balaca uşaqlar kimi elə aludə olmuşdu ki oyuna heç mənim gəldiyimin fərqində deyil idi. Sevincə baxdım. Yatırdı hələ də.
Ruslan mənə kimisə xatırladır. Unutmaq istəyibdə unuda bilmədiyim birin. Hə Fuadı. Ilk son sevgimi. Qəribəsi oduki bunun fərqinə indi vardım. Hə üz cizgiləri onunki kimidi. Fuadın da sifətində hər şeyi ama hər şeyi əldə edərəm mimikası vardı Ruslanın da var. Bəlkə də ondan qorxma səbəbim də budu.
Mən bunları düşünərkən gözlərimi Ruslana zilləmişdim. Birdən Ruslan məni gördü və gülərək mənə baxdı.
-deyəsən nəsə yaxşı şeylər xatırlamırsan
-necəki?
-yəni mənə elə nifrətlə baxırsan ki
-doğurdan?
-hə. Bəlkə günahım var?
-yox. Bilmirəm niyə elə olub. Başqa bir şey düşünürdüm.
-şükür. Təki mənim haqda düşünüb o mimikanı alma.
Deyib güldü. Hə bu Fuad hardan ağlıma gəldi. Artıq bir il idi ki, tamam xatırlamırdım onu. Onunla bağlı xatirələri Azərbaycanda qoyub gəlmişdim. Ama 3 il sonra bunu bacarmışdım ki yenə xatırladım. Görən unutmuşdum ki? Hə unutmuşdum. Bəs niyə indi yadıma düşdü.
-ey dünyadan Ayselə yenə məni burda tək qoyduz.
Mən Ruslanın səsinə yenə düşüncələrimdən ayrıldım.
-bağışla bu gün çox ağır bir gün idi yəqin ona görə beləyəm.
Mən keçib Sevincin çarpayısının yanında olan oturacağa əyləşdim. Ruslan yenə oyununu oynayırdı. Mənə baxmadan dedi
-Nicat ilə aranızda nə isə var?
-necə yəni?
--normal yəni sevgilisiz?
-xeyr. Bu hardan çıxdı?
-heç olmasında.
Bu gün deyəsən mənim ən pis günüm olaraq tarixə keçəcək. Elə bu vaxtı Nicat palataya daxil oldu. Üzündə qəribə mimika var idi. Ama əsəb deyil idi bu sanki məyusluq yada ki nəbilim