ə öyrəşmişəm.
-sənin düz dediyin yəni tanımadığın bir insan haqda heç nə bilmədiyin bir insan haqda mühakimə etməkdi?
-hə Aysel, mənə yetərlidi bilmək ki o evlənmədən hamilədi. Bu mənim mühakiməmə yetərli səbəbdi.
-o onun həyatıdı. Sənin haqqın yoxdu.
-yaxşı sən onu haqlı bilirsən etdiklərində?
-ee bunun bura nə dəxli axı?
-bax sənə deyim sabahsı gün onun ağlına ilk gələn nə olacaq. Birinci olaraq uşağı aldırmaq. O mümkün olmasa anadan olan kimi uşaq evinə qoymaq. Bax əminlik ilə deyirəm. Belə uşaqların çoxunun taleyi bundan ibarətdi.
-yox sən səf bilirsən. Düz demirsən.
-sən uşaqsan Aysel. Bilirsən məni çaşdıran nədi? Sənin kimi Saf birisini valdeynlərin bura necə buraxıb. Bax bu sual mənə hələ də aydın deyil
-mən saf deyiləm. Valdeynlərim də bunu yaxşı bilir. Ağlımda yetərincə var.
-düzdü ağıllısan buna əminəm ama bir o qədər də saf.
-Ruslan sən deyəsən saf görməmisən?
-görmüşəm, görürəm hələ də gözümün önündədi.
Əsəbdən bilmədim nə edim. Qəhvəni onun üzərinə tökmək istədim. Ama yazığım gəldi. Bayaqki zərbədən sonra bu artıq çox olar.
Sadəcə gözlərimi süzdürüb getdim içəri. Palataya qalxdım. Qapının önündə Nicat bəy durmuşdu. Mənim bunlardan çəkəcəyim var belə görünür. Heç demədən yanından ötüb keçmək istədim. Ama o qolumdan tutub saxladı. Mən qolumu onun əlindən çəkib ona baxdım.
-Aysel, bu mövzu Ruslan üçün çox ağırdı. Ona görə bu müvzuda onun ilə höcəltləşmə. Xaiş edirəm.
-necəki?
-o yetimdi və anası onu bax elə belə bir səbəbdən atıb yetimlər evinə
-ona görə elə əminlik ilə deyirdi?
Deməli ona görə elə əminlik ilə deyirdi. Necə ağır bir haldı. Ama hər kəs eyni deyil ki?
-anlamadım.
-heç. Mən bilmirdim.
-bilirəm, Aysel. Ama unutma o göründüyü kimi deyil.
Nicat yenə nəsə demək istəyirdiki Ruslan gəldi. Mən palataya daxil oldum.
2 gün sonra.
Evə gəldiyimiz andan Sevinc ruh kimidi. Nə danışır, nə yeyir. Sadəcə gözünü bir nöqtəyə zilləyib baxırdı. Bu gün xəstəxanadan çıxanda həkim xəbərdarlıq etdi belə olacağını. Ama yenə də narahatam.