hazırladım. Çay süzüb onun qarşısına qoydum.
-çox sağol aysel.
-dəyməz.
Elə bu an qapı döyüldü. Görən kimdi.
-məni bağışlayın gedim görüm kimdi.
Getdim qapıya doğru. Sevinc heç nəyi eşitmirdi. Ya da ki eşitmək istəmirdi. Qapını açdım qarşımda Nicat, əlində torbalar ilə. Gözlərimi iri-iri açıb ona baxırdım.
-siz?
-Hə Aysel xanım. Telefonda demək istəyirdim. Ama üzümə qapadığınıza görə çatdırıb deyə bilmədim.
-bağışlayın. Qonaq gəlmişdi.
-hə eşitdim səsin.
Deyib içəri dəvətsiz keçdi. Bir baş yerin bilirmiş kimi mətbəxə tərəf getdi əlindəki torbalar ilə hələ üstəlik də danışmağı da unutmurdu.
-bir oğlan səsi gəldi
-qulaqlarınızdı maşallahlıdı. Mən sizin dediyinizi güc ilə eşidərkən siz qonağımızın səsin də eşidirsiz.
-hə qulaqlarım yaxşıdı.
Bunu deyib mətbəxə keçdi. Axmed müəllim bizə baxırdı. Mən o dəqiqə özümü itirdim.
-müəllimim Axmed müəllim və Nicat
Nicatı xüsusi tanış edəcək sözlər tapa bilmədim. Axmed müəllim yerindən qalxaraq Nicata əl uzatdı. Nicat isə onu süzürdü. Daha sonra isə əlini sıxıb “tanışlığımıza şadam” dedi.
Nicat sanki öz evi imiş kimi torbaları mətbəx masasına qoyub açdı. Torbadakı meyvələri çıxarıb soyuducuya düzməyə başladı. Mən də baxıram heç nə deyə də bilmirəm. Diqqət etdim Axmed müəllim də qəribə tərzdə ona və mənə baxırdı. Birdən Nicat mənə baxaraq dedi
-Aysel mənə də çay verəssən?
-hə hə əlbətdə
Mən çaşğınlıq ilə durduğum yerdən dik atılıb gedib çay süzdüm. Meyvələri həll etdikdən sonra masaya tərəf gəlib oturdu. Mən də çayı önünə qoydum.
-mən gedim Aysel. Hələ çox oturdum.
-Axmed müəllim oturunda çayınız da yarımçıq qaldı axı.
-yox yetərlidi.
Ayağa qalxdı. Nicatın üzündə qəribə bir sırıtma var idi. Sanki nəyin isə qalıbiyyəti idi. Ama başa düşmədim nəyin.
Axmed müəllim qapıya doğru getdi. Nicat məni saxlayaraq dilləndi.
-sən narahat olma mən yola salaram.
-xeyr təşəkkür edirəm mənim qonağımdı.
-Aysel sözə qulaq as.
-dedim ki xeyr.
Mən Axmed müəllimin arxasınca getdim. Gördüm ki Nicat da arxadan