n gəlir.
Axmed müəllim çıxmamış birdən qapı yenə döyüldü. Bu dəfə gələn kimi idi görən. Mən önə keçib qapını açdım.
Bu dəfə də Ruslan əlində torbalar. Bu səhnəni hardan isə xatırlayıram mən.
-salam
Deyərək üzündə böyük bir gülümsəmə yaratdı. Içəri daxil oldu. Və gördüyü mənzərə ürəyincə deyil idi. Bu aşkar idi.
Elə bu vaxt Sevincin qışqırığın eşitdik.
-yooooox. Aman Allah
bölüm 14:
Mən cəld otağa qaçdım. Sevinc ayaq üstə idi. Şalvarı qana boyanmışdı. Bədənimdən ürpərti keçdi, gözlərim doldu. Sevinc isə əlini üzünə tutaraq ağlayırdı.
-mən belə istəmirdim. Yox bu olmamalı idi.
Sevincin bu sözləri məni daha da pis edirdi. Sanki özümdə güc tapa da bilmirdim ki onun yanına gedib ona təsəlli verim. Nicat onun yanına gedib qucaqladı.
-şşşşş hər şey yaxşı olacaq.
Bunu deyirdi. Birdən fərqinə vardım ki Ruslan da mənim yanımda durub Sevincə baxır. Gözündə anlaşılmaz baxışlar, üzündə isə qəribə bir mimika var. sanki itirib o da. O da bunu yaşayır.
-həkimə getmək lazımdı.
Axmed müəllimin bu səsindən ayılıb baxdım ki o qapı da durub bizə baxır. Bu an özümə gəldim sanki. Tez Sevincə tərəf gedib onun qolundan tutdum. Evdən çıxdıq Nicat öz maşınına apardı. Mindik xəstəxanaya yollandıq.
Artıq bir neçə saat keçmişdi. Biz evdəyik. Sevinc çarpayısında iynələrin, dərmanların təsirindən yatmışdı. Sevinc ona verilən hədiyyənin dəyərin bilmədiyindən onu itirmişdi. Mən belə düşünürəm. Hər necə etmişdisə də o uşaq hər bir halda bir hədiyyə idi. Bu düşünmək məni dəli edəcək.
Nicat, Ruslan hətda Axmed müəllim də bizə çox kömək etdilər. Utanıram birdə onları görməyə. Ruslanın üzü hələ də gözlərimin önündən getmir. O qəribə baxışlar, o qəribə üz. Bəli idi nə isə xatırlamış ya da içərisində gizlətdiyi duyğular aşkar etmişdi. Bunları hiss etmək üçün önəmli deyil psixiyatr olasan, insanın gözlərinə baxmaq kifayətdi. Ruslan hiss edirəm ki balaca vaxtı çox əziyyət çəkib, incidiblər bəllidi bu. Nicatda da nə isə var. Ama tuta bilmirəm.
Ex ay Aysel sen sabah yox o biri gün