ki gələnə baxım.
Gözlərim iriləndi, ürək döyüntülərim artdı. Bu Nicat idi. Yada mənim xəyal qüvvəm mənim ilə oyun oynayır.
-salam Aysel xanım.
-siz?
-bəli. Mən yola sala bilməmişdim. Üzürlü sayın.
Yanaqlarım qızardı. Atamın yanında lap da pis oldum. Tez oturduğum yerdən qalxdım. Otaqdan çıxmalı idim.
Çıxmaq istəyəndə Nicatın Səsin eşitdim.
-sənədlərim sizdə qalıb deyəsən unutmusuz.
-anlamadım.
O ayağa qalxıb mənə tərəf gəldi və pıçıltı ilə dilləndi.
-yalan uydurmuşam. Sən də yola ver. Başa salacam.
Mən şok keçirirdim. Yalan danışmağa heç öyrəşmişəm. Hələ ailəmə heç. Udqunaraq dedim.
-indi gətirərəm.
O da mənim ardımca gəlib dilləndi.
-hamısı gərəkli deyil. Mən də sizin ilə gəlim.
O mənim arxamca mənim otağıma gəldi. Içəri keçdim qapını bağladı.
-ne edirsiz?
-eşitməsinlər.
-bura niyə gəlmisiz?
-bağışla səni pis vəziyyətdə qoymaq istəməzdim.
-ama qoyduz.
-mən sənsiz qala bilmirəm sadəcə Aysel.
-anlamadım.
-nəyini anlamadın?
Yavaş-yavaş mənə tərəf gəlirdi. Mən də geriyə addımlayırdım. Ürəyim elə tez-tez döyünürdüki sanıram yerindən çıxacaq yada bu qədər döyüntüyə tab gətirməyib dayanacaq. Mən geriyə addımlayarkən ayağımın divara dəydiyin hidd etdim. En son da kürəyim divara dəydi. O isə aramızdakı məsafəni getdikcə azaldıb çox ama çox yaxın etdi.
-Aysel, mən səndən uzaqda qalanda nəfəsim kəsilir, özümü itirirəm, ancaq səni düşünürəm. Bilirəm bunlar səfdi. Ama sənsiz qala bilmirəm.
O əlini mənim dağınıq saçlarımda gəzdirirdi. Mən onun ifadə olunmaz ətrin hiss edirdim. Bilmirəm deyəsən artıq özümdə deyiləm.
-qalma mənsiz onda
Nəfəs alışım tezləşmişdi. Qəribə içimdən ürpərtilər keçirdi. O əli ilə artıq üzümü oxşayırdı. Qəribəyəm. ona qarşı çıxmıram. Qadirdə deyiləm.
-olmaz əslində, sən qadağansan mənə
-Nicat niyə?
Artıq onun dodaqları mənim dodaqlarıma yaxınlaşırdı. Qapı döyüldü. O tez kənara çəkildi. Gələn Dərya idi.
-Nicat bəy nə isə istəyirsiz.
Mən gözlərimi süzdürərək keçib çantamı axtarmağa başladım guya nə isə axtarıram