t edə bilmərəm.
-axı sən bilmirsən. Okağız üzərində arvadımdı. Başqa heç nə.
-elə şey də olur?
-sən sakitləş hər şeyi danışacam. Bir tək sən mənə inan. Bir tək məndən uzaqlaşma.
Mən əllərim ilə gözlərimi ovuşduraraq sildim. Heç nə anlamırdım artıq. Bir neçə dəqiqə sonra Nicat gözlərini bir nöqtəyə zilləyib danışmağa başladı.
-Günay xəstədi deyə, kağız üzrə arvadımı deyirəm. xalamın qızıdı. Onunla evlənmək səbəbim anamdı.
Mən gözlərimi zilləyib ona baxıram. Heç nə anlamıram.
-Günay epilepsiya xəstəsidi. Xalam hər gün anamın gözləri önündə qızından öncə əriyirdi. Anam da dözmürdü buna. Mənə yalvardı dırnaq arası yalvarmaq deyil idi bu, Aysel, yalvarırdı anam. Bacısının bu əzabı ona daha çox pis təsir edirdi. Bilirsən də burda xəstə adında qızın oldusa onu ərə vermək xəyaldı. Evləndim. Hə ama Günaya ilk gündən dedim. Hər şey kağız üzərindədi.
Bir az daha məchul boşluğa baxıb susdu. Sonra davam etdi.
-bilirsən, Aysel, mən artıq 4 ildi ki bura ayaq basmırdım.
Beynim sanki başqasına məxsus idi. Heç nə düşünə bilmirdim.
-bəs Nicat bura niyə gətirdin?
-Günay tibb bacısıdı burda. Bizim xəstəxanamızda işləyir. Xalamı itirəndən sonra başını qatmağa nə isə istədi. Bura qərar verdik.
Epilepsiya xəstəsidi. Anası da biz evlənəndən bir il sonra vəfat etdi. Ayrılmağa çox çalışdım. Ama anam hər dəfəsində bir az daha döz dedi. O zamanlasən yox idin, ama indi boşanmağa səbəbim var.
Mən indi nə edəcəm? Nicat məni sevir. Buna inanırammı özüm də bilmirəm.
-bir söz deyəssən?
-bilmirəm mən heç nə bilmirəm, Nicat.
-niyə axı? Sevirsən sən də məni bunu bilirəm.
-Nicat atam məni övladlıqdan rədd edər.
-mən evli olduğuma görə?
-hə. Bundan artıq səbəb?
-mən boşanacam. Bax sənə söz verirəm.
-mən Moskvaya gedənədək görüşməyək xaiş edirəm Nicat düşünməyə vaxt ver.
-mən səndən uzaq ola bilmirəm Aysel. Bilmirəm. anla bunu.
-evə qoy məni. Düşünməliyəm.
Yol boyu sakitçilik hökm sürdü. Hərdən başımı çevirib ona baxırdım. Üzündən dərin fikir, məyusluq yağırdı.
-Günay