k mənə xoş idi. Kefim açılırdı yoxsa Ruslan burda olduğu üçün belədi. Heç bilmirəm. Həyətə düşdük Ruslan ümumi baxışlar ataraq dedi
-mən cipləyəm. Yaxşısı budu mənim maşınım ilə gedək.
Nicat heç nə demədi. Etiraz edə bilmirdi. Dərya mənə yaxınlaşıb qulağıma pıçıldadı.
-bunlar kimdi. Bu Nicatı tanıdım. Ama bu biri Ruslan kimdi.
-açotu evə saxlayaq olar?
-yaxşı yaxşı əsəbləşmə.
Biz Ruslanın maşınına mindik. Yol səssizlik idi. Təkcə musiqi səsi idi. Oxuyan bilmirdim kimdi. Tanımırdım. Rus mahnısıdı,iki qadın səsi bir birinə qarışıb , əslində səsləri seçmək çox çətindi, ziləçıxanda hiss edirsən ki iki fərqli qadın oxuyur. Tam mənə uyğun sözləri var.
-kamu zaçem a mı posveşayem jizn(kimə nə ücün biz həyatımızı həsr edirik)?
Çox gözəl sözlərə malikdi mahnı. Əslində tam hamının həyatında olan bir sözlər. Müsiqilər dəyişirdi ama mənim beynimdə onun sözləri firlanırdı. Kimə, nəyə görə həyatımızı həsr edirik. Axmaq kimi kiməsə görə ağlayırıq, bilirik haramız ağrayır, tam olaraq ürəyimizin əl çatmaz nöqtəsi. Kimə biz lazım deyilik onlar hər gecə yuxularımızdadı. Zəngin gözləyirik, heç nəfəs belə almamağa razıyıq. Guya məni istəyir ama bəhanə var hər zaman. Sevdiklərimiz hər zaman ürəyimizə bir taxta parçası kimi batan ama hər zaman orda ilişib qalan biri olur. Nədənsə həmişə də mən həyatımı ona həsr edənlərdən ollam. Mən qaça bilmirəm artıq bunlardan. Birdən Nicatın səsi ilə fikirlərimdən ayrıldım. Dərya çoxdan maşından düşmüşdü. Maşında tək mən qalmışdım.
-gəlmirsən, Aysel?
-gəldim
Deyib maşından düşdüm. Ruslan balaca uşaqlar kimi gülürdü. Elə bil nə isə etmişdi ama demirdi. Üzündədə o cizgilər var ki, demək istəyir ama olmaz hələ. Böyük bir restoranın önündə idik. Restoran demək olar şüşələrdən ibarət idi. Adına baxa bilmədim çünki Ruslan öndə gedirdi biz də onun arxasınca gedirdik. Deyəsən restoran qapalı idi. Yox içəri keçdik adamlar var idi ama az idi.
Ruslan bizə tərəf çönüb dedi.
-bu gün mənim ad günümdü. Bilirdim ki ad günü desəm hədiyyə zad hamıvız