dəli kimi olassız. Fikirləşdim hamını bura dəvət edim ən yaxşısı budu.
Nicat yaxınlaşıb onu qucaqladı. Cibindən bir qutu çıxarıb ona uzatdı.
-unutduğumu sanırdın?
-ay səni, həqiqi inandırmışdın məni.
Qucaqlaşdılar, Ruslan tez qutunu açdı. Qol düyməsi idi. Hədiyyəni açandakı üz cizgisini təsvir etmək çox çətindi. Sanki balaca uşağa çoxdan arzuladığı, gözlədiyi nə isə bağışlamışdılar.
Mən isə çox pərt sifəti almışdım. Nə isə çox sıxılırdım. Heç geyimim də bura uyğun deyil. Yaxınlaşıb Ruslana pıçıltı ilə dedim.
-heç olmaya normal geyməyimi deyərdində.
-normal geysəydində nə isə dəişməyəcəkdi.
-çirkin olduğumu bu qədər bəlirtməyə ehtiyac yox idi.
-olanı deyəllər.
Mən güldüm. O çirkin olduğumu desə də mən ona güldüm. Nicata baxdım. Üz cizgiləri tamam dəyişmışdı. Yəqin mən Ruslana yaxın davrandığıma görə. Hə yəqin ona görə. Yox tamam fərqli yönə baxır. Onun baxdığı tərəfə baxdım. Mən müsahibə aldığım vaxt gördüyüm atası da orda idi. Yanında çox şirin bir qadın onun da yanında cavan qız var. Qadın anasıdı yəqin.qız isə yox Günaydı?
Nicat artıq mənə baxırdı. Mən tez getdim Dəryanın yanına. əllərimi yumruq şəklində sıxdım ki özümü toparlayım. Bu heç yaxşı olmadı. Kimin isə isti əlləri qolumdan tutdu.
-Aysel mən bilmirdim. Xəbərim yox idi.
-nədən?(yalandan gülümsədim)
-Günayı atamgil gətirib. Ümumi atamgilin gələcəyindən də xəbərim yox idi. Ruslan çağırıb mənə demədən.
-get arvadının yanına.
-Aysel belə etmə gəl səni tanış edəcəm.
-xəstəsən?
O qolumdan tutaraq dartıb aparırdı.
-Nicat xaiş edirəm, ayıbdı, burax qolumu.
-sakitcə gəl.
Mən artıq heç nə deyə bilmirdim. Maraqlıdı məni nə ad ilə tanış edəcək. Başımı çevirib arxaya Dəryaya baxdım. O Ruslan ilə söhbət edirdi. Heç olmasa tək deyil. Biz artıq onların yanında idik. Onlar çaşğın baxışlar ilə mənə baxırdılar. Mən utandım, yanaqlarım qızarmışdı, tez başımı aşağı saldım. Nicat qolumu buraxıb dilləndi.
-ana, ata tanış olun Aysel. Aysel Vaqif, Gülər Əzizovlar.
Mən özümü güclə də olsa toplayıb