n “hə” dedim. Gülər xanımın razılığı üzünün hər bir cizgisindən hiss olunurdu. Elə Günay da mənə məmnun olmuş baxışlar ilə baxırdı. Allahım bu hansı günahımın cəzası idi? Indi mən sevdiyimi sandığım insanın yoldaşı ilə dost olacam? Düşüncəsi belə tüklərimin ürpərməsinə yetirdi də artırdı. Heç nə etmədən günah hissi bütün bədənimə, beynimə sahib olmuşdu. Onlar nədənsə danışırdılar ama mən heç nəyi eşidə bilmirdim. Öz beynimdəki fikirlər mənə sahib olmuşdu.
Mən onlardan üzür istəyib Dəryagilin yanına qayıtdım. Dərya artıq masada tək idi.
-Dərya, gedək evə.
-hələ tez deyil?
-Sevincdə təkdi.
-bəhanə etmə Sevinci. Ama yaxşı gedək.
-Dərya!!!
-yaxşı, yaxşı susdum.sağollaşaq gedək.
Biz sağollaşdıq. Gülər xanım mənim nömrəmi aldı. Içim – içimi yeyərək nömrəmi çətinliklə də olsa verdim.
Sveta xanım isə o gözəl gülüşü ilə məni yola saldı.
Bizi onların xüsusi maşını evə qoydu. Dəryada yol boyu nə əcəbsə susdu. Evə çatdıq. Içəri keçdik. Ayaqqabılarımı çıxardan zaman dəhlizin qapı tərəfdə küncdə məhşur qutunu gördüm. Sən hələ də burdasan? Mən səni tamam unutmuşam. O dəhşətli gecədə Nicat səni geri qaytarmışdı. Məğzin bilmədən. Mən qutunu qucağıma aldım.
Evdən nəsə səslər gəlirdi. Iniltilər səslər. Ama Sevincin otağından gəlir sanki səslər. Tək deyil idi. Yanaqlarım qızardı yenə. Qutunu otağıma keçib çarpayima atdım. Dəryada mənim darxamca gəlirdi. Pıçıltı ilə soruşdu.
-Aska eşidirsən?
-Şşşşş...
Mən gedib Sevincin otağının qapısının qarşısında durdum. əlimi cəftəyə qoydum, ürək edib aça bilmirdim. Açdım qapını.
Yox ola bilməz bu. Yox olmamalıdı. Insan bir səfi neçə dəfə edər axı?
Sevinc Saşa ilə yataqda. Bunu təsvir etmək olmaz, beynimdə cümlələr yoxdu. Onlar yarı çılpaq halda, üzərlərində tək bir parça örtmüşdü, ama günahlarını yox Sevincin günahını örtə bilməmişdi. Mənə baxırdı Sevinc. Saşa isə o murdar gülümsəməsin üzünə qondurmuşdu. Bu mənim əsəblərimi bütün tarimar etdi. Qapını çırpdım. Dərya isə heç nə anlamırdı. Gördüklərindən utanmışdı hiss olunurdu