qaldırıb soyuducunun yanindakı divardan asılmış saata baxdım ki saat artıq gecə 10-du. Gedim tez də olsa yatım.
Qapı döyüldü. Bu vaxtı kimdi görən. Bir qonağımız çatmırdı. Of bu saatda kimdisə bir tək Saşanı görməsin. Biyabırçılıq olar. Hər nə olur bir tək o yox.
Qapının önündəyəm. qapının gözlüyündən baxdım. Ruslandı. Bir sən çatmırdın. Açdım.
-salam Aysel
-salam.
-bilirəm gecdi. Ama səni görmək istədim.
-səbəb?
-içəri dəvət etmiyəssən?
-şey içəri olmaz.
-niyə?
-çünki.... çünki...
-çünki?
-çünki bu evdə öç qız qalır. Ayıbdı.
-Aysel dəli olmusan?
-əslində yox. Düz deyirəm.
-bəsdi görək.
Məni itələyib içəri girdi. Dəhlizdə idik. Bütün dəhlizdən digər otaqlara giriş idi. Ona görə gözüm Sevincin otağının qapısında qalmışdı. Çox qorxurdum. Nə fikirləşərdi Ruslan? Heç təsəvvür belə etmək istəmirəm.
-Nəsə olub Aysel?
-yo yo. Nə olacaq. Gəl çay verim sənə.
Biz addımlayırdıq ki Sevincin otağının qapısı açıldı. Ilk Sevinc əynində ağ gecəlik ilə çıxdı arxasınca da Saşa belinə dəsmal dolamış halda dəhlizə çıxdılar. Onlar bizi görmürdü ilk əvvəl. Ruslana baxdım gözləri əsəbdən qığılcımlanmışdı. Alov görürdüm onlarda.
-Nu Sevka kuda tı, idi suda (sevka hara, gəl bura)
Deyib Saşa Sevincin belindən yapışdı. Özünə tərəf çəkdi. Boynunu öpürdü Sevincin. Utancımdan yanaqlarım od-alov veridi. Ruslan əli ilə çox bərk qolumdan tutdu. Sıxırdı. Qışqıraraq dedi.
-əşyalarını topla bu dəqiqə gedirik!!!
Mən çaşğın baxışlar ilə ona baxırdım. Qolumu çox bərk sıxırdı. Ağrayırdı.
-Ruslan
-Aysel tez ol! Bu dəqiqə dedim.
Mən tərpənmirdim. O qolumu buraxmırdı.
-otağın hansıdı?
Mən digər əlim ilə işarə etdim, o qolumdan dartaraq otağa apardı. Sevinc isə heç nə demir sadəcə saşa ilə baxırdılar. Otağa itələyib qapını bağladı.
-sən səfehsən Aysel? Bu qızla necə qalırsan? Tez yığ əşyalarını.
-şey mən .... axı....
Deməyə heç bir sözüm yoxdu. Nə edə bilərəm axı? Çox əsəbi idi. Bu halı məni qorxudur. Sanki seçə bilmədiyim gözləri qapqara olmuşdu. Haiyəsindən çıxacaq