oturdu.
-Aysel xanım, özünüzü yormuyun və həyacan zad keçirmiyin. Mən Nicatın kağız üzərində arvadıyam. Ama bu o demək deyilki gözümün önündə hər oyundan çıxın mən durub baxacam.
-siz nə danışırsız?
-Aysel xanım mən axmaq deyiləm. Hər şeyi görürəm.
-siz yalnış görürsüz o zaman.
-mənim Nicatdan, xalamdan başqa heç kəsim yoxdu. Mən ondan ayrıla bilmərəm.
Mən ona baxırdım o isə dərin bir məchula gözün zilləmişdi. bir az susub davam etdi.
-yəni bunu gözləyirsizsə yanılırsız. Xalam da imkan verməz. həm nə yalan deyim mən onu sevirəm. Bəlkədə indi fikirləşəssən ki bu xəstə halınla onu sevirsən? hə bax elə bu xəstə halım ilə. o da məni sevir. hələ özü bilmir. ama yaxındı o da biləcək. biz xoşbəxt olacağıq.
-siz yalnış anlamısız. mən mən ailə pozan qadın deyiləm. narahat olmayın.
-o zaman mənə söz verin
-necə yəni?
onun gözləri dolmuşdu. Üzündən gülümsəməsini itirməsə də ama gözləri bunu demirdi. Hə o öz ərin sevirdi. Ama deyəsən bu sevgi ona məni kimi xoşbəxtlik gətirməyəcək. İstəmsiz də olsam ondan uzaq duracam.
-yəni söz verin Nicatı mənim əlimdən almağa çalışmayacaqsız. söz verin.
-mən söz verməsəm də bunu etməyəcəm əmin olun.
-yox söz verin.
Verim o zaman. nə edəcəm başqa. Yaxşısı budu elə. Nicata bir dəfəlik əlvida deməliyəm. Hər şeyi çox irəlilətmədən. Fuadda olduğu kimi olmasın hər şey.
-söz verirəm Günay söz verirəm.
O məni bərk-bərk qucaqladı. Ağlayırdı.
-çox sağol Aysel çox sağol.
Mən özümü güclə də olsa saxlayırdım. Ağlamayacaqdım. O ayrılıb mənə baxdı. əlləri ilə gözlərin sildi.
-Günay deyəsən sən bunları danışmaq üçün gəlmişdin?
-Düzü hə.
-Gülər xanım bilir?
-yox. Gülər xala çox saf qadındı.
-anladım. Heç boş yerə üzmək lazım deyildə onu.
-məncədə.
-onda gedək evlərimizə?
-yox mən bir az daha burdayam.
-onda mən gedim.
-yaxşı.
Ayağa qalxdım. Yeriməyə gücüm yox idi. Çantamı çiynimə salmağa çalışırdım.
-Aysel, Ruslana şans ver.
mən gözlərimi iri şəkildə açıb ona baxırdım. o isə üzündə məmnunluq simasını alıb mənə