m ağrıyırdı. biz artıq meşənin çox içərilərinə doğru getmişdik. atlar nə qədər yavaş yerisələr də yolu çox tez qət edirdilər.
-qayıdaq Ruslan
-niyə Aysel xanım qorxduz?
-yox
-onda gedirik də.
artıq ətraf qaranlıqlaşmışdı. əsirdim üstəlik ayaqlarım da bir tərəfdən ağrayırı.
-gedək nolar Ruslan
-qorxduğunu boynuna almasan çətin gedək.
-yaxşı sənin dərdi budu. bildim. qorxuram özü də çox.
o gülümsəyərək mənə baxdı.
-yaxşı deyib atını əks tərəfə çevirdi. sonra isə mənə baxdı. atdan düşüb gəlib Toplanı da çevirdi.
-bəlkə bir az ayaq ilə gedək Ruslan ayaqlarım ağrıyır.
-olar
o əllərin göyə qaldırıb mənə düşməyə kömək etməyə çalışdı. düşən zaman ayağım ipə ilişdiyindən mən onun üzərinə yıxıldım. o da müvazinətini saxlaya bilmədi biz hər ikimiz yerə yıxıldıq. mən onun üzərində idim.
birdən canavar ulaması səsi gəldi. başımızı qaldırdıq ki atların hər ikisi kişnəyərək qaçıb getdilər.
-hayda
deyərək Ruslan qışqırdı. mən hələ də onun üzərində olduğumun fərqinə vardım. başımı çevirdim göz-gözə gəldik. o qaranlıqda belə onun gözlərin görə bilirdim. o başını bir az daha önə gətirmək istəyirdi mən tez ayağa qalxdım. o da həmçinin qalxdı.
-nə edəcəyik indi?
-ayaq ilə qayıdacağıq. onsuzda sən də bunu istəyirdin.
-ama yanımızda atlar olsa idi lap yaxşı olardı.
-qismət belə imiş
deyib başını yellədi. cibindən telefonu çıxartdı.
-lənətə gəlsin dalğa yoxdu.
mən də öz telefonumu şalvarımın cibindən çıxartdım. 20dən çox cavabsızz zəng var idi. hamısı da Nicatdan. telefonun səsin tamam aldığımdan hiss etməmişəm. məndə də dalğa yox idi.
-məndə də yoxdu.
-təbrik edirəm
-deyəsən məni günahlandırırsan
-yox
dedi ama mənə elə gəlmirdi. sanki məni günahlandırırdı. yenə canavarın ulama səsi gəldi mən qaçıb Ruslana qısıldım.
-qorxam Aysel mən varam deyib məni qolları ilə sarmalıdı.
-şey çox qorxuram.
-mən varam. nəyinki canavar sənə mənim yanımda heç kim heç nə təhlükə törədə bilməz. anladın?
-axa
-indi isə yavaş yavaş gedək ki bağa çataq.
-bəs atları