da itirdik.
o gülərək məni sinəsindən ayırıb üzümə baxaraq dilləndi.
-onlar çoxdan tövlədə olarlar. atlar yerlərini çox yaxşı bilirlər. narahat olma
deyib əlimdən tutub irəliləməyə başladı. mən isə onun arxasınca əlindən asılmış şəkildə irəliləyirdim.
-Aysel özün haqda nə isə danış.
-nə?
-məsələn indiyə qədər sevmisən heç ?
mən bilmədim nə deyim. ama niyə də heç nə demiyim. bəlkə elə Fuadı ona danışım. qarmaqarışıq olan fikirlərim bəlkə rahata qovuşar.
-hə deyəsən
-necə yəni deyəsən
-yəni sevgi olduğun tam bilmirəm.
-danış kömək olum.
-onu deyimki səni niyəsə ona oxşadıram.
səsi eşidilmədi. sakitçilik çökdü. sadəcə meşənin içərisindən gələn qorxulu səslər bu səssizliyi pozurdu.
bölüm 29:
-bir şey demiyəcəksən?
-nə deməyimi istəyirsən ki?
-yaxşı danışım ardın?
-danış Aysel danış
-o bizim qonşumuz idi. təzə köçmüşdü bizim binaya. qardaşım ilə dost oldular. o boyuk idi, təhsilini xaricdə Amerikada almışdı. yəni ona görədə Azərbaycan adət ənənəsi onun üçün heç nə idi.
mən danışdıqca biz qaranlıq meşənin içərisində irəliləyirdik. o məni dinləyirdi mən hiss edirdim ki çox diqqətlə dinləyirdi.
-Fuad ilə ilk görüşümüz türk kinolarındakı kimi oldu. Bəlkə sənə gülməli gələcək. Mən dərsdən evə qayıdanda əlimdə çoxlu kintab ilə binamıza daxil oldum o da tez tez pilləkanlardan düşürdü və toqquşduq. kitablarım yerə səpələndi o da mənə kömək etməyə çalışdı.
Mən danışdıqca hiss edirdim ki üzümdə gülümsəmə yaranır, yaxud da nəbilim nəsə olurdu. Sözlə ifadə olunmayan nə isə.
-Aysel bəs sonra?
-Hə Ruslan sonra türk kinolarından əsər əlamət yox idi. biz daha doğrusu mən onu sadəcə sevdim yada sevdiyimi sandımmı bunun kimi bir şey .
-bəs niyə ayrıldız?
-o məndən mənim bacarmıyacağım, mənə olmaz, mənə yaraşmayan şeylər istədi.
-sevişmək?
Mən istər istəməz qızardım. o isə heç nə olmamış kimi yoluna davam edirdi.
-Aysel ?
-hə.
-buna görə də ayrıldın?
-demək olar
-necə yəni?
mənim gözlərimin önünə həmin gecə gəldi və bunları xatırlayaraq ona