a danışdım.
-bir gün məni evə çağırdı. Getməyəcəkdim. Onu sevmədiyimi, ona güvənmədiyimi dilə gətirdi. Mən də yaşımın verdiyi axmaqlıqdan buna inandım. evinə ilk öncə fikirləşdim ki getsəm nə olacaq ki, ama sonra nə isə ürəyimdə mənə dedi ki yox . bununlada otağımda stolumun üzərində olan qayçını cibimə dürtdüm. getdim. Beynimdə necə düşünmüşdümsə elə də oldu.
yenə göz yaşlarım yenə bu axmaq göz yaşlarım. zəhləm bu aciz, bu kövrək halımdan gedir. o geri çönüb mənə baxdı. yaxınlaşdı mənə.
-yaxşısan?
yalandan gülümsəyib cavabladım.
-hə əlbətdə.
-onda gedək sən də davam et
biz təzədən yola qoyulduq.
-hə məncə bu epizodu keçsək də olar. ondan sonra depresyona düşdüm. sonra isə özümə gəldim və ən yaxşı qərarın burdan uzaqlaşmaq olduğunu qərara aldım. və son burdayam.
-ondan qaçıb bura gəlmisən demək
-belə də demək olar
-indi sevmədiyini bilirəm.
-necə yəni?
-nə isə
-eeee cığalçılıq edirsən.
-biz oyun oynamırdıq.
-yaxşı indi sən özün haqda danış.
biz gedirdik. meşə ilə getdiyimizdən qaranlıqda olsa nə isə görsənirdi. hər şey eyni kimi idi. Əsəbləşirdim. o isə naz qəmzə ilə cavablandırırdı hər şeyi.
-yaxşı heç demə heç nə
-yaxşı yaxşı danışıram
sakitçilik içərisindən onun səsi birdən əks səda verərək başladı danışmağa
-mən yetiməm. bunu bilirsən. Sonra məni anam evladlığa götürdü.
-bəs niyə evladlığa verildiyivi bilmirsən?
-belədiki marağımda deyil. ama demişdim sənə mən bir səfin nəticəsində anadan olmuşam. sonrada qurtulublar məndən.
Tüklərim biz-biz idi, ama istəyirəm ki mənim ona yazığım gəldiyini düşünməsin.
-Aysel susma, mənə yazığın da gəlməsin mən bunları çoxdan keçmişəm,
-yoxe səndəki sənə niyə yazığım gəlsin.
-onda danış.
-başqa bir gün artıq çatdıq.
hə doğurdanda çatmışıq. Bayaq ki bağ evi görsənirdi. qaçaraq ona tərəf daha da yaxınlaşdım.
-şükür. acından ölürəm Ruslan . Burda yemək olar?
o mənə baxıb gülərək cavabladı.
-hə var. yəqinki bizi gğzləyirlər.
birdən telefonumun titrəməsin hiss etdim. Baxdım ki Nicatdı.