Buralarda artıq dalğa mövcud idi. Nə deyəcəm heç təsəvvürüm belə yoxdu.
-Bəli
-of Aysel hardasan?
-sənə nə?
-Aysel yaxşı uşaqlıq etmə. narahatam sənin üçün.
-narahat olma. mən Ruslanlayam.
-nə Ruslan ilə?
Ruslan sadəcə mənə baxırdı. heç nə demirdi. heç reaksiyası belə dəyişmirdi. məntelefon ilə danışa danışa biz evə çatdıq. içəri keçdik.
-hə Ruslanla.
-hardasız?
-nə isə Nicat. Mən yaxşıyam, Günay ilə maraqlan. məndən salam de özünüzə yaxşı baxın deyib.
telefonu üzünə qapadım. Nicat artıq evdə olan divana özünü atmışdı. mən də digərinə özümü atdım.
-Ruslan atlar gəlib görən?
-dayan gedim onu da öyrənim yemək də hazırlatdırım.
-yaxşı.
o otaqdan çıxdı. mənim gözlərim bağlanırdı artıq.
qapı səsi ilə ayıldım. Ruslan otaqda o yan bu yana tərpənirdi. çox narahat idi. Gözlərimi ovuşduraraq dilləndim.
-nə isə olub?
-narahat olma ama Nicat...
o başını əlləri arasına alıb mənə baxırdı. gözləri yaşarmışdı. dolu halda idi.
Qarada qırmızı ton.
bölüm 30:
Artıq bir həftə keçmişdi, hər yerdə onu görürdüm. İkinci insan idi ki, itirirdim. Maraqlıdı sevirdim mi onu. ama bu hefteler erzinda hər axşam ağlayırdım. Sebebin özüm də anlamırdım. Ölməmişdi, sağ idi. nəyinə ağlayırdım bunun.
yadıma həmin gün düşdü. Ruslan mənə baxaraq dilləndi.
-Nicat gedib. Günayı da götürüb gedib.
-necə yəni?
-Aysel sənin mənim yanında olmağın ona cavab oldu. oçəkildi və getdi. yəqinki bir neçə müddət olmayacaq.
Bir az süküta verib, sonra mənə yaxınlaşıb gözlərin mənə zillədi.
-bilirsən Aysel mən əslində buna sevinməliyəm. Ama belə olmasın istəmirdim. Nicat mənim həyatda anamdan sonra ən yaxınımdı. Onu belə incitmək istəməzdim.
Mənim gözlərim dolmuşdu.
bu bir həftə ərzində mənim gözlərimin dolmadığı, ağlamadığım vaxt yox idi. Bircə güldüyüm vaxt təzə evi tapanda oldu. bu gün Dərya ilə bəzi əşyalar aldıq sabah da gedib Sevincin evindən əşyalarımı götürəcəm.
Evimiz iki otaqdı. Qonaq otağımız yoxdu yəni əslində varda sadəcə hərəyə bir otaq düşür deyə qonaq otağını ləvğ