isə fürsət bu fürsət mənə baxaraq lağedərcəsinə üzünə sırtıq gülümsəməsini almışdı.
Bütün günü ruh kimiyəm bu hadisələrdən sonra. Nəhayət iş vaxtı bitdi. Paltarımı dəyişib evə gəldim. Beynimdə bu gün olanları analiz edəcək güc yoxdu.
Qapını açıb içəri keçdim. Gözlərim önündəki mənzərə heç də ürək açan deyildi. Sevinc divanda ağlayır. Bunu heç sevmirdim. Indi olacaq senarini beynimdə qurum: Sevinc Aska deyib hönkürərək üzərimə gəlib məni qucaqlayacaq , sonra Saşanın etdiyi heyvanlığı mənə danışacaq və ən sonda dizlərimdə ağlayaraq yuxuya gedəcək. Bu gün bu mənə lazım olan ən son şeydi.
Sevinc məni görüb qaçaraq yanıma gəldi və dedi:
-Aska o tam bir eşşəkdi.
Qollarını boynuma dolayıb başladı ağlamağa. Mən də onu qucaqladım. Onu çox istəyirəm, onun bu hallarına öyrəşmişəm. Məcbur öyrəşmişəm. Mənim bunu dəyişməyə gücüm yoxdu. Buna qadir deyiləm.
Biz divana tərəf getdik. Ilk mən oturdum, o da oturub başını dizlərim üstə qoydu daha sonra öz dizlərini yığaraq qolları ilə bərk-bərk sıxdı. Ağlayırdı. Ona layiq olmayan biri üçün. Düşünürəm bu hamının həyatında var. Hamı heç olmaya bir dəfə də olsa dəyərsiz biri üçün göz yaşı axıdıb. Bu həyat qanunudu. Kimlərsə tez ayılıb kimlərsə gec. Bu gün özümün də elə deyməyən iki insanın məni məsğərəsinə görə ağladığımı xatırladım. Üzüm daha da nifrət edər sifət aldi.
Bu fikirlərdən Sevincin kövrək, titrək , ağlamaqdan xırıldiyan səsi ayırdı məni:
-o yenə məni aldatdı. Evinə getdim.elə bildim evde yoxdu. Çünki işi olduğun demişdi. Düşündüm surpriz ederem, yemek zad hazırlayaram. O isə ..... o isə...
Yenə də ağlayırdı.
-sevam sən bilirsən onu haqda düşüncələrimi. O adam sənə laiq deyil. Uzaq ol ondan nolar uzaq.
-axı mən onu sevirəm....
Hönkürərək ağlayırdı. Mən onun başını qucaqladım ona dəstək olmağa çalışırdım. Amaki necə? Nə edə bilərdim? Necə kömək edim ona? Bax bu suallara rtıq bir ildiki cavab axtarıram. Çünki Sevinc sadəcə Saşadan qurtulmalıdı. O bir xəstəlik kimi onu öz ağuşuna alıb. Sevincin sevgisini sadəcə