bölüm 5:
Yağış hələ də aramsız yağır üstüne də dumanı alıb, əla havadı. Əslində doğurdan bu havanı sevirəm. Şükür sağ-salamatam. Maşına doğru gəldim. Artıq maşına mindim.
Yola düşdüm. Gözümün önündən siması getmir. Eslində çox qəribə adamdı. Baxışlarında nə isə gizlənir. Sanki mmmm nəbilimee. Bir daha görməyəcəyim adam haqqında düşünürəm. Sabah böyük imtahan Aysel isə böyük biznesmen, ona nəzər belə yetirməyən ama olduqca yaraşıqlı Nicat bəy haqqında düşünür. Kaş Seva götürərdi müsahibəni. Əslinə qalsa o qaraşın oğlan da qəşəng idi. Sadəcə sanki bir az Nicat bəydən böyük idi. Ama yaraşıqlılığına söz ola bilməzdi.sanki üzündə çəkdiyi əzablar əks olunmuşdu. Bayaq yıxılanda mənə baxışını xatırladım. Ikisi də bir-birindən qəribədi. Hərdən düşünürəm ki belə fikirlər tək məndə olur. Yəni eləcənə hey içimdə danışıram. Müəllimlərimə deməyə də qorxuram ki dəli sanıb içəri salallar.
Bu fikirlər məni gülməyə vadar etdi.
Bu tıxacdakı. Adamı əsəb xəstəsi edəree.
Nəhayət uzun tixacdan sonra evdəyəm. Ustumdən elə bil metro vaqonları keçib. Ama əsl vaqon evdədi. Görən götürdüyüm mühasibəni bəyənəcək?
Eee bəyənməzdə özü bilər. Neyniyim elə yaraşıq abidəsinin qarşısında durmaq asand iş deyile. Yeqin Sevinc getsəydi Nicat bəy onu çox bəyənərdı. Hə əlbətdəki.
Aha ev vaqonu gəldi.
-necə keçdi? Heç bir prablem olmadı?
-salam Sevinc mən də yaxşıyam.
-sən Allah bağışla. Məni tanımırsan ? beləyəm də.
-avtomat kalaşnik kimi tökürsəne.
Çantamdan diktafonu birdə qeyd kitabçasını çıxarıb ona verdim.
-mən gedim ölüm bir az yatım. Bir azdan durub dərs oxuyacam.
Yatağa gelib özümü atdım yatağa. Necə yorğunam.
Yatıbmışam. Saat artıq gecə birdi. Eh yuxum gəlir ama yenə. Sevinc yatmamışdı qonaq otağının işığı yanır hələdə. Ayağa qalxıb paltarımı dəyişdim. Çox ağıllı insan olduğumu qeyd etmeliyəm yatıb durandan sonra çöl paltarını ev paltarına dəyişirəm. Allah dəlinə şükür.
Üzümdə gülümsəmə ilə qonaq otağına geldim. Sevinc məni görcək gözləri işıldayaraq mənə baxdı. Qucağında