Sevda onu qucaqlayaraq: Nermin, yaxshi da, yeke qizsan. Biraz sebrli ol. Men inaniram ki, Ruslan yaxshidir. Ve sen sabah mene zeng edib onun teklifine he dediyini sevincli bir sesle bildireceksen ))
Nermin goz yashlari icinde gulumseyerek: Inshallah, Sevda. Allah agzindan eshitsin! ))
Sevda onun gozlerini silerek: Yaxshi, bugunluk bu qeder goz yashi besdir. Ne qeder yalandan da olsa bugun senin toyundur ve sen cox gozel gorsenmelisen. Ona gore de dur hazirlash, cixaq.
Nermin: Yaxshi, men demek olar ki, haziram. Biraz ozume gelim, cixaq, deyib bir nece deqiqe sonra tam hazir olaraq Sevdayla birlikde Gozellik Salonuna getdiler.
Ruslan agir-agir goz qapaqlarini qaldirmaga calishdi. Beyni o qeder dumanli, yorgun ve keyleshmish idi ki, gozlerini ilk cehdde tam shekilde aca bilmeyerek yeniden yumdu. Ikinci cehdle yeniden tam shekilde aca bilmeyib gozlerini qiyaraq etrafina, harada olduguna baxmaq istedi. Amma her shey ona bulaniq ve qeyri-sabit gorunurdu. Oldugu mekan, etrafdaki eshyalar hamisi sanki oz-ozluyunde dalgavari hereketler ederek onu daha da cashdirirdi. Kicik pencereden sizan gunesh shualarinin altinda ucushan toz axini onun diqqetini dagidir ve qarshisinda dayanan insan siluetini ona qaranliq bir kolge kimi ara-sira gosterib itirirdi. O, ne qeder gucsuz ve halsiz olsa da fikrini cemleshdirmeye calisharaq bir de diqqetle baxmaga calishdi ve butun quvvesini toplayib xiriltili sesle: Men... har... hardadayam?, deyerek qarshisinda dayanib onun ozune gelmesine tamasha eden kolgeye zorla da olsa oz sualini vere bildi..
Eldar Vahidden zeng geldiyini gorub telesik cavab verdi: Alo! Vahid?... Sagol, ne oldu?... Off, off!... Bes biletlerinizi deyishe bilmediniz?... Hmm, basha dushurem... Yaxshi, daha ne etmek olar? Siz gelin, men ozum gedecem bu gece... Yox, bizden ucush yoxdur, Istanbuldan gedecem... Ele sizden cavab gozleyirdim bilet sifarish vermek ucun... Yaxshi, Vahid, sag-salamat gelin. Men de gedim biletleri alim... Helelik!, deyerek telefonu