yaxshiyam... yaxshiyam. Qorxma, sevgilim, men sagalacam, deyerek eli ile onun bashini qaldirib goz yashlari icinde gulumseyerek onun gozlerine baxdi: Eshidirsen, deyirem sagalacam ))
Ruslan evvelce onun sonra ise oz goz yashlarini silerek dodagindan yavashca opub: Seni sevirem. Seni cox sevirem, Nermin. Sene nese olsa men olerem. Basha dushursen? Olerem... Soz ver, soz ver ki, sagalmaqcun elinden geleni edeceksen.
Nermin olumlu menada bashini terpedib gulumsedi: Soz verirem, Ruslan. Getdiyim kimi de sapsaglam geri qayidacam ))
Ruslan yene ona sarilaraq inamli bir sesle: Inshallah, sevgilim. Inshallah! Amma men de seninle gelecem, deyib yene qerarli bir shekilde ona baxaraq tekrar etdi: Men de seninle gelecem.....
Nermin ona her sheyi - hansi analizlerden, emeliyyatlardan, mualice kurslarindan kececeyini bir-bir sadaladiqca Ruslan bunun bir nece ay ve ya daha uzun muddet davam edeceyini dushunub lap kederlenmeye bashlayirdi. Axi, o, nece qala bilerdi Nerminsiz bir nece ay? Nece ondan kilometrlerce uzaqda hec ne olmamish kimi yashayacaqdi? Nece aylarca onun uzunu gormek ucun gozleyecekdi? O, butun bunlari dushundukce deliye donur ve onunla getmekden yana daha da israrli bir davranish sergileyirdi. Nermin onun getmemesi ucun sebebler gosterib her vechle onun qerarini deyishmeye calisharken Ruslan evvelce ne qeder qerarinda qeti dayansa da axirda Nermini incitmemek adina onu anlamaga calishib mecburen razilashmali oldu getmemeye. Indi sadece sebrle, umidle onun yolunu gozleyecekdi. Onlar bir an bele ayrilmadan artiq bir saat idi ki, divanda eyleshib bir-birlerine sarilmish veziyyetde eyni ahengle nefes alaraq aramla sohbet edirdiler. Ruslan eli ile onun saclarini sigallayir ve dushunceli shekilde gozlerini divara zilleyerken sakit ve qeti bir sesle: Bugun menimle qal.
Nermin Ruslanin yaninda eyleshib bashini onun sinesine dayamishdi. Onun bu sozunu eshiderken bashini yavashca qaldirib gulumseyerek: Ruslan, qala bilmerem axi sabah gedirem ))
Ruslan eyni

<< 1 ... 217 218 [219] 220 221 ... 261 >>