Səhra ilə gedirəm, çox yalnızam, qabağıma tək-tək heyvanlar çıxır, heç sürü halında çıxan heyvanlar görmədim, məcbur qaldığımdan hamısını öldürürdüm. Çünki onlar artıq yalnızlığa öyrəşiblər. Bəlkə də darıxdıqlarından məni dişləmək və ya sancmaq istəyirlər.Ona görə gözləmədən, onlardan qabaq mən onları öldürürdüm. Pis olan bu idi ki, ancaq heyvanlar görürdüm, heç bir dəfə də insanlarla rastlaşmadım. Səhra mənim fikrimcə harasa getmək üçün, hansısa bir məqsədə çatmaq üçün gediləsi bir yol deyildi. Görünür mən məqsədsiz, yolumu bilməyən bir yalnız insanam. Bu yolda mənim üçün su,yemək qurtarmaz idi. Çünki bu da mənim fantaziyamın məhsulu idi. Yolun sonunu bilmirdim, amma gedirdim, yolda insanlar haqqında çox fikirləşirdim. Həyatın qanunlarından biri hər insanın bir xarakteri olması idi. Görürük ki, həyatın da mənası elə bunda idi. Elə xarakterli insanlar var idi bir ömür boyu fikirləşsən bir nəticə çıxara bilmirdin o insanların xarakterlərindən. Gecə düşmüşdü , burda bir gecəlik olsa da məskən salmağı qərara aldım. Tez yatmağı qərara aldım ki, səhər yolum yenə uzun olacaqdı.Birdən bir topa insan ətrafıma yığışdı.Sanki səhrada su görmüşdülər. Bu insanlar sanki insan zibilxanasına atılmışdılar. Bu insanlarla ünsiyyət qurduqca hər birinin necə bir xarakterə və necə bir tərbiyəyə malik olduğunu bilmək asand idi. Bunların öz-özlərində böyük bir ümidləri var idi. Sanki səhradan dənizə baxmaq istəyirdilər. Hamısı özünü həyata gözü açılmış kimi görsədir amma fərqinə baxmadan get-gedə hamısı arsızlaşır, hamı öz beynində dürüstlük edib bir-birilərinin iç üzünü açır. Sanki insanlıq ölürdü, fikirlər dəyişirdi. Hamı bir- birini aldadır, geri düşüncələr kiminsə məhvinə yol açırdı, ölüm adiləşir, bir insanın həyatı bir səhvə görə kiminsə əli ilə dəyişir. O zaman ölək biz də. Çünki səhvsiz insan yoxdur. Hamısı qaçır məhəbbət dünyasına, bəs öz dünyanı kim xilas edəcək?! Məhəbbət alovu sənin dünyanı və sənin ətrafını külə döndərəcək. Bir zamanlar bizə, vətənə məhəbbət öyrətdilər. Hanı