, anası fahişə idi...Hər gecə onu döyürdülər, küçələrdə işləməyə məcbur edirdilər...Fuad hər gün küçələrdə dilənçilik edib olan-qalan pulunu gətirib evdəkilərə verirdi.Ailə kasıbçılıq çəkirdi.Atasının onu döyməsi, anasının onu söyməsi Fuadın qəlbində böyük yaralar açmışdı...Hər gecə səssizcə ağlayırdı...
Lakin bir gecədə eşitdiyi söhbət onun həyatını tamam dəyişdi...

Fuad gözlərini dəfələrlə açıb yumdu.Hər dəfə 14 illik həyatını xatırlayanda özündən iyrənirdi.O günlərə qayıtmağaı heç istəmirdi.
10 il əvvəl...
Yenə kabus dolu gecələrdən biri idi...Yenə validenləri onu döyüb-söymüşdülər...Fuad yatağına çəkilib qanamış dodaqlarını yalayırdı.Yorğanını başına çəkmişdi ki, kimsə onun ağladığını görməsin.Bütün bədəni keyləşmişdi elə bil.Sağ yer qalmamışdı.Bütün bədəni döyülməkdən gömgöy olmuşdu.Dəfələrlə özünə sual vemrişdi ki, axı niyə onun valideynləri belədirər?!....Niyə onu sevmirlər?!...Hər dəfəsində cavabını tapmamaq göz yaşı axıtmasına səbəb olurdu...
-Haradadır o küçük?!
Atasının qorxunc səsini eşidəndə tükləri biz-biz oldu.Bütün bədənini titrəmə tutdu.Səsini çıxarmayıb gözlərini bərk yumdu.Yorğanını başına çəkdi.
Qapı kobud çəlikdə çırpıldı.Qorxsa da, gözlərini bərk bağlayıb dinmədi.Atası gəlib onun çiynindən kobud şəkildə silkələdi.
-Qalx!...Köpək oğlu...Guya ki səndən adama xeyir gəlir...Qalx deyirəm sənə, alkaşın oğlu....
Atasının niyə belə danışdığını başa düşmürdü.Gözlərini açıb qorxa-qorxa atasına baxdı.Atası nifrətlə ona baxıb qolundan kobud şəkildə tutub ayağa qaldırdı.
-Ata...
-Kəs!
Atası Fuadın qolundan tutaraq sürüyə-sürüyə otağa gətirdi.Divanın üstündə bir nəfər yaşlı kişi oturmuşdu.
-Al!
Fuad heç nə anlamadı.Atası onu kobud şəkildə yaşlı adamın ayaqlarına sürüklədi.Fuad başını qaldıranda burnunun qanadığını görd.Əli ilə burnunu tutdu.Yaşlı adam ona aşağıdan-yuxarı baxıb kinayəli gülümsündü.Anası səssizcə divara qısılıb susurdu.
-Demək bu sənsən?!...
Fuad heç nə başa düşmədi.Gözlərindən yaş damcılamağa başladı.Burnundan axan isti