a yıxıldı.Bədəni boşaldı.Huşunu itirdi...
* * *
-Humay...Sakitləş...Mən onu sevmirəm...
-Bilirəm...Amma o səni sevir...
Oqtay onu qolları arasında daha bərk sıxıb sakitləşdirməyə çalışdı.Humay isə dayanmadan ağlayırdı.Zəif yumruqları ilə onun sinəsini döyəcləməyə başladı.
-Axı...niyə?....Niyə?...
-Humay,yalvarıram...Ayyyy...
Oqtay özü istəmədən Humayı azacıq itələdi.Humayı sanki ildırım vurdu.Oqtayı vurduğuna peşman oldu.Oqtay əli ilə ürəyini tutub dərindən nəfəs almağa başladı.Humayın boğazı qurumağa başladı.Tez-tez udqunub Oqtaya baxdı.Əlini Oqtayın əlinin üstünə qoydu.
-Nə oldu?...Nə oldu sənə?
Oqtay onun əli öz əlinin üstündə görəndə nəfəs almağı unutdu.Gözlərinin içinə baxdı.Humay yenə özünü itirməyə başladı.Sanki nəfəsi çatışmırdı.
-Çox incitdim?...
-Yox...Onsuz da 10 ildir ki, belədir...Sadəcə dərmanları unutmuşam bugün...
Nəfəs nəfəsə dayandılar.
-Hər şey mənə görə oldu?...
Humayın gözləri təkrar dolmağa başladı.Oqtay onun əlini öpüb təkrar ürəyinin üstünə qoydu.
-Özünü günahlandırma...
-Axı...
-Humay, sən o vaxt 15 yaşında idin...Nə bilərdin axı?!...Nə biləydin ki, belə olacaq?!...Xahiş edirəm, özünü günahlandırma...
-Sən axı məni o vaxt görməmişdin...
-Yox, yanılırsan...Görmüşdüm...Sənin şəklini görrmüşdüm...Sənin o saf gözlərini, məsum təbəsümünü görmüşdüm...
-Sadəcə şəkildəmi?!-səsi titrədi.
-Hə...Sadəcə şəkildə...Mənə inanmırsansa...
-Yox,inanıram...Sənə inanmamaq mümkün deyil...Mən adəcə olaraqq şokdayam...Sən bu 10 ili ..
-Humay, xahiş edirəm, sus...Mən o illəri xatırlamaq belə istəmirəm...Mən yaşamıram...Yaşayan ölüyəm...
* * *
Qədirlə Rafiq eyvanda Bakının əsrarəngsiz gecələrini seyr edirdilər.Əllərində stəkan viski içirdilər.
-Qədir, Oqtay məsələsi nə oldu?...Hələ də fikirləşirsən?...
-Düşünürəm hələ...
-İnana bilmirəmsənə...
-İnan,Rafiq, inan...Oqtay mənimlə oynadığı oyuna görə it kimi peşman olacaq...
-Hansı oyunu oynadığını bilsəydik...
-Çox yaxında...
Humay gözlərini onun bozaçalar gözlərindən çəkə