bilmirdi.Sanki nəfəs almağı belə unutmuşdu.Əli hələ də Oqtayın ürəyinin üstündə idi.Oqtayın nəfəsini üzündə hiss edəndə gözləri ixtiyarsız olaraq yumuldu.Oqtay daha da yaxınlaşıb onu bərk qucaqladı.
-Oqtay...-səsi titrədi.
-Sus...Yalvarıram...Sus...
Humay da gücsüz qollarını qaldırıb onu qucaqladı.Gözündən süzülən yaş damlaları onun pencəyininin üstünə düşürdü.
-Ağlama, yalvarıram..
Oqtay Humayın üzünü əlləri arasına aldı.Humayın göz yaşları dayanmaq bilmirdi.
-Axı...niyə?...
-Humay, yalvarıram...Sus...Onsuz da yaralıyam...
-Oqtay, niyə mən?!...Niyə?!...
-Sənin gözlərindəki o məsumluq mənim ağlımı başımdan almışdı onsuz da...
-Necə?!...Oqtay, yalvarıram, danış...Nolar...
Oqtay udqunubun Humayın gözlərinə baxdı.
-Oqtay?!...Nə oldu sənə?!
Humay təlaşlanmışdı.Çünki Oqtayın gözlərindəki ağrını, kədəri, acını göz yaşları ilə bərabər gördü.
10 İL ƏVVƏL...
-Səlim əmi, axı niyə???...
-Off yaa...Oğlum, nə niyə?!...
-Niyə atam bu barədə susdu?!...
-Susmaq?!...Oqtay, mən atanı çox yaxşı tanıyıram..
Oqtay gözü az qala kəlləsindən çıxırdı.Əəsbini güc-bəla ilə boğdu.
-Yəni?!...
-Ramil bütün faktları bir yerə toplamaq istəyirdi...Qədirin bütün cinayətlərini...
-Axı atam bunu necə başa düşüb?!...
-Bilmirəm...Mən də şübhələndim, amma axıra qədər getmədim!...Axmağam mən!...Dostumu qoruya bilməyəcək qədər əclafam!...Ailəmi təhlükəyə atacaq qədər keyəm!...Axı niyə?!...Niyə?!...Niyə mən o lənətəgəlmiş sənədləri imzalayarkən o detala fikir vermədim?!...NİYƏ?!..
Səlim bunu deyib hirslə stula çökdü.Oqtay anlaşılmaz baxışlarla əlindəki qovluğa baxırdı.Gözləri sanki çuxura düşmüşdü.Boğazı qurumuşdu.Dodaqlarını yaladı.
-Məni göndərin!...
Səlimin gözləri dəhşətdən böyüməyə başladı.Yerində dik atıldı.
-NƏ?!...
-Doğru eşitdiniz,Səlim əmi! Məni gpndərin o lənətəgəlmiş holdinqə!...Bəlkə mən öyrənə bildim niyələri...
-Oğlum, məndən bunu istəmə!...Hə, etiraf edirəm, atanı qoruya bilmədim, günahkaram, amma bunu məndən istəmə!...
-Niyə?!...Vicdan əzabı çəkirsiniz