kədərli çıxdı.Humayın gözləri yavaş-yavaş olmağa başladı.
-Bilmirəm,Nərgiz...Bilmirəm...İçimdə bir ağrı var sanki...
-Sən Oqtaya qarşı boş deyilsən...
Humay gözlərini yumdu.Göz yaşları qapalı gözləri arasından yanağına doğru süzləyə başladı.
-Humay...
-Nərgiz, mən onu tanıdıqca ona daha da bağlanıram...Bilmirəm niyə?!...
-Humay, sən onu sevirsən?...
Humay gözlərini açdı.
-Onun insanlığı ilə tanış olandan sonra onu sevməmək imkansızdır,Nərgiz...Mən indi başa düşürəm...
-Nəyi, canım mənim?...
-Fuadı...Niyə onun ynında olduğunu....Niyə özünü ona borclu hiss edir...Çünki insan kimi insandır...Onun bu tərəfini görməmək üçün kor olmaq lazımdır...Aygünün ona aşiq olması...
-Aygün?!-Nərgiz təəccüblə onun sözünü yarımçıq kəsdi.-O qız da haradan çıxdı?!
-Bilmirəm, Nərgiz...Amma onu tanıyıram...Uşaqlığım onun yaşadığı məhəllədə keçib....Onunla bir oynamışıq...
-Onu başa düşdüm də...Oqtayla bağı nədirr?!...
-Demir ki...Demək istəmir...
-Axı niyə?!...
-Bilmirəm...
Humayın göz yaşları dayanmaq bilmirdi.Nərgiz başını Humayın ççiyninə qoydu.
-Humay, bilirsən,Fuad da onun kimidir...Onun da özünəməxsus insanlığı var...Mən axmaq kimi onun dəyərini görmədim, bilmədim...Amma indi peşmanam...Kaş ki...Kaşki onu dost kimi yanımda görərdim, amma düşmən kimi mənə nifrət etməsini görməyəydim...
-Oqtayın gücü haqqında çox şey eşitmişdim, amma inanmırdım...
-Fuad məndən qisas ala bilərdi, amma almadı...
* * *
Oqtay maşını evinə yaxın saxlatdırdı.Maşından enib evə doğru addımlamağa başladı.
10 İL ƏVVƏL...
-Səlim əmi, mən cavabınızı hələ çox gölzəyəcəm?!
Səlim Oqtayın kinayəli sualından diksindi.
-Oğlum, axı niyə məndən belə amansız qərar gözləyirsən?!...
-Amansız?!
Kinayəli soruşub dəli kimi gülməyə başladı.Səlim onun halını ürək ağrısı ilə izləyirdi.
-Bravo, Səlim əmi...Bravo!...Atamı amansız qərara məhkum edərkən heç düşünmədiniz, amma məni düşünürsünüz...Çox gülməlidir, Səlim əmi...
-Oğlum, mən sadəcə...
-Susun!-səsini qaldırdı.-Mən danışıram indi, Səlim əmi,