ə çəkinirdi.Gözlərini yumub dərindən nəfəs aldı.
-Humay, Rəsulu 10 il əvvəl Oqtay xilas edib...
Humayı sanki ildırım vurdu.Nəfəsi çatışmadı.Göz yaşları təkrar yanaqlarına süzülməyə başlandı.Ruslan məzlum halda ona baxırdı.
* * *
Oqtay maşını holdinqin qarşısında saxlatdırıb endi.Holdinqin binasına baxdı.
"Qədir, əgər sən düşünürsən ki, mən sənin təqiblərindən xəbərsizəm, onda çox böyük səhvə yol verirsən!...Mən sənin nələrə qadir olduğunu çox gözəl bilirəm, amma sən hələ də məni tanımırsan, Qədir Süleymanov!...10 ildir ki, tanıya bilmirsən!..."
Oqtay gözlərini yumub holdinqə girdi.
-Oqtay bəy...-gənc qız qorxa-qorxa sözə başladı.
-Yenə Qədir müəllim?!-sərt şəkildə sözünü kəsib soruşdu.
-Bəli, Oqtay bəy...-Gənc qız udqunub dedi.
"Ya Rəbbim!..."
Oqtay dərindən nəfəs alıb yuxarı qalxmağa başladı.Qədirin kabinetinə yaxınlaşdı.Katibə ona baxıb udqundu.Qapını açdı.
-Qapını döymək yoxdur?!...
Qədirin kinayəli danışığına qarşılıq olaraq kinayəli gülümsündü.
-Xeyr, Qədir müəllim, yoxdur...Siz hər dəfə məni lazımsız məsələlərə görə istədiyiniz vaxtda çağıracaqsınızsa, mən də istədiyim kimi bu qapıdan girib çıxacam!
Oqtayın sərt cavabından Qədir azacıq tutuldu.Oqtay gəlib əyləşdi.
-Yaxşı, Oqtay, necə istəyirsən!...
-Eşidirəm, Qədir müəllim!...
-Mallar hazırdır...
-Bilirəm...
-Bilməklə hər şey həll olunmur...
"Yanılırsan, Qədir...Çox şey həll olunur..."
"Sənin məqsədin nədir, Oqtay?!...Görürəm ki, atanın qisası səni əvvəlki qədər maraqlandırmır..."
İki hiyləgər insan...
İki düşmən...
* * *
Fuad cəld qazı yandırıb qazanı qazın üstünə qoydu.Kərim baba onun halına baxıb gülümsünürdü.Sunayın göz yaşları yenidən dolmuşdu.Amma bu dəfə sevinc göz yaşları idi.
Səidə Günayı qucaqlayıb gülümsünürdü.
-Ay bala, qoy görək...
Kərim baba bunu desə də, əslində sevinirdi.
-Xeyr, Kərim baba...Yoxsa Oqtay məni bağışlamaz,-deyib gülümsündü.
-Oqtayı yaxşı tanıyırsan deyəsən...
Kərim baba bunu deyib cəld Fuada baxdı.Fuad sanki daşa dönmüşdü.Sunayın ürəyinə iynə