bilərəm axı?!...Əlimdən nə gəlir?!...
Nərgizin yalvarış dolu baxışlarını görən Ruslan onu qucaqladı.
-Yaxşı,Nərgiz...
Nərgiz ondan aralanıb əyləşdi.
-Rəsula kömək etməliyik, Ruslan...Yoxsa özünə də, başqalarına da xəsarət yetirəcək...
-Ona yalnız bir insan kömək edə bilər...
Ruslan bunu deyib əyləşdi.Nərgiz sual dolu baxışlarla ona baxdı.
-Kim?!...
-Oqtay...
Nərgizin gözləri təəccübdən böyüdü.
-Nərgiz, mənə elə baxma..Mən olanı deyirəm...
-Başa düşə bilmirəm?!....Rəsul Oqtayı tanıyır, ya yox?!....
Ruslan bir anlıq diksindi.Azacıq əyilib başını əlləri arasına aldı.
-Həm hə, həm yox!...
-Ruslan, zəıhmət olmazsa, adam dili ilə danış!...
-Oqtay Rəsulun həyatını xilas edib...Düz 10 il əvvəl...
-Mən..mən...
Nərgiz şokdan ayıla bilmədi.
-Hətta Fuadı deyərdim Oqtay xilas edib...
-Fuadı?!...
Nərgizin güc-bəla ilə verdiyi sualdan Ruslan diksindi.Kürəiyini arxaya söykədib gözlərini yumdu.
-Hə..Fuadla Rəsulu eyni anda xilas etmişdi...
Nərgiin gözləro dolmuşdu.Damcılar stolun üstünə düşməyə başladı.
-Necə?!...
-Nə necə, Nərgiz?!...Necə olub ki, Fuadla Rəsulu Oqtay xilas edib?!...Bilmirəm...Rəsul susur, Oqtayla Fuad dinmirlər...
Nərgiz baxışlarını məchul nöqtəyə zilləyib susurdu.Niyə göz yaşı axıdırdı?!...Kimin üçün axırdırdı?!....Heç özü də bilmirdi...
* * *
Oqtay incə ehtirasla Humayın dodaqlarından öpürdü.Humay da qarşılıq verirdi.
-Humay...
Oqtayın səsindəki ağrını təkrar hiss elədi.Əlini onun üzündə gəzdirdi.Göz yaşlarını saxlaya bilmədi.
-Ağlama...
-Sənin səsindəki ağrını hiss etmək içimə iynə kimi batır, Oqtay...Sənin btün bunları yaşadığını bilmək məni məhv edir...
Oqtay Humayı bağrına basdı.Humay qolları ilə onu bərk qucaqladı.
-Humay,belə danışma...
Oqtay davam eləmək istəyirdi ki, Humayın telefonu zəng çaldı.Humay təəccüblə Oqtay baxdı..Oqtay hiyləgər təbəssümlə gülümsündü.
-Mənə niyə elə baxırsan, Humay?....
Oqtayın danışığındakı incə yumoru sezən Humay gülümsədi.
-Bilmirəm...Bəlkə sənin sürprizindir...
Oqtay qarşılığında