udqundu.Çarpayıda əyləşib qovluğu açdı. Qovluqdakı kağızlardan birini götürəndə əli titrədi.Gözləri yenə doldu.Gözlərini yumub dərindən nəfəs aldı.Gözləri qapalı olsa da, göz yaşları yanaqlarına süzülməyə başladı.Titrək əlləri ilə kağızı bərk tutdu..Gözlərini açdı.Gözləri ağlamaqdan qırmızı olmuşdu.Oxumağa başladı. "Canım, qızım mənim! Bilirəm, indi oxuyacaqların sənin heç xoşuna gəlməyəcək, çünki səni yaxşı tanıyıram, mələyim mənim.Sən həmişə inadkar və qürurlu olmusan.Biz ananla həmişə sənin istədiklərini həyata keçirtməyə çalışırdıq.Sən həmişə deyirdin ki, mən böyüyəndə dizayner olacam.Biz sənin arzularına həmişə hörmət etmişik, indi də edirik... Amma, qızım, həyatda tale deyilən bir məfhum var!O elə bir gücə sahibdir ki, istəsən də heç nəyi dəyişə bilmirsən.Talenin sirri həmişə gizli olub, olacaq da! Onu dəyişdirməyə çalışmaq özünü məhv etmək deməkdir... Qızım, səndən bir şeyi istəyəcəm.xahiş edirəm, mənim sözlərimi qulaqlarına sırğa elə.Çünki bu-adi oyuncaq deyil, ölüm-dirim məsələsidir... TALE SƏNİNLƏ OYUN OYNAYA BİLƏr, AMMA SƏN ONUNLA ƏSLA OYUN OYNAMA!!! Necə ki, mən oynadım, amma özümü məhvə doğru sürüklədim...Yox,yox! Təkcə özümü yox, ananı da...Həyatımın qadınını öz əllərimlə məhvə sürüklədim...Mənə inanan insanların inamını yerlə bir etdim...Dostumla, qardaşımla qurduğum holdinqi iflasa doğru apardım... Sən hələ tələbəsən, gəncsən, həyatın hələ qabaqdadır...Amma səndn belə bir şey istəyəcəyimi ağlımın ucundan belə keçirtməzdim , qızım...İnan mənə...Yalvarıram,inan mənə...Bağışlamağı bacarmasan da, inan ki, mən bunu sənə heç vaxt etmək istəməmişəm... Qızım, mən bunu yazarkən əllərim titrəyir...Gözlərimdən yaş damlaları kağızın üstünə düşüb iz qoyur... Hər dəfə bu barədə düşünəndə utandığımdan yerin yarılmasını istəyirəm...Heç özüm də bilmədim ki, mən belə bir alçaqlığa necə yol verə bildim axı?! Kim məni məcbur etdi ki, belə bir yolla gedim?...Axı KİM?!... Bu suallar məni rahat buramır...Buraxmayacaq da...Dünyada heç bir şey insanı vicdan əzabı qədər