deməliyəm...
Ruslanın çətinlikl danışdığını sezən Kamal ondan aralanıb göpz yaşlarını sildi.Onun üzündə səıert baxışla baxdı.
-Məndən nəyi gizlədirsiniz?!...Nəyi bilmirəm?!...
Kamalın getdikcə yüksələn səsi Ruslanı diksindirdi.
-Ata...
Ruslanın titrədiyini görən Kamal onun gözlərinin içinə baxdı.Kamal oğlunun gözlərində ağrını görəndə sanki içi yandı.
-Oğlum, səni rahat buraxmayan nədir?!
Ruslanın bütün bədəni titrəyirdi.Atasından aralanıb həyəcanlı addımlarla gəzməyə başladı.
-Ata, bi Rəsulu 10 il əvvəl az qala itirmişdik....Yadındadır?!...
Kamalın göz qapaqları ağır-ağır yumuldu.Dodaqlarını yalayıb dərindən nəfəs aldı.Ağır addımlarla stolun arxasına keçdi.Küəryini arxaya söykədib gözlərini yumdu.
-Sonra?!...
-Ata...Mən bilmirəm neyləyim, amma bunu etməyə borcluyam...
-Oğlum, nə danışırsan sən?!...
Ruslan əllərini belinə qoyub gözlərini yumdu.Alt dodağını dişlyib dərindən nəfəs aldı.
-Ata, heçmi maraqlanmadın?!...Oğlunu kiç xilas elədi?!...Necə?!...Nə cür?!...
-Oğlum, mən ondan dəfələrə soruşdum...Dillənmədi ki...
Bəs məndən, ata?!...Məndən heç soruşdunmu?1...
Kamal gözlərini açıb oğluna baxdı.Ruslan ağır ağır stula çökdü.Kamal şokda idi.
-Sən...nə...dedin?!...
Ruslan başını əlləri arasına aldı.Kamal gözlərini oğlundan ayırmadı.Boğzaı qurumuşdu.
--Ata...Rəsulu Oqtay xilas edib...
Ruslan güc-bəla ilə bunu deyərəkildırım sürətilə kabineti tərk elədi.
Kamalın gözləri çuxura düşdü.
-Oqtay?!...
Kamal əllərini stola dayayıb ayağa qalxmaq istəsə də, müvazinətini itirib kresloya yıxıldı.
-Oqtay mənim oğlumu xilas edib?!...
* * *
Fuadla Rəsulu əlləri ilə qulaqlarını qapadın yerə çökmüşdülər.İkisinin baxışlarında bir qorxu, bir ümidsizlik, bir ağrı oxunurdu.Sunay oğluna baxıb ayağa qalxmaq istəyirdi ki, müvazinətini itirib divana çökdü.
-Mən....Mən...
Rəsulun key kimi danışığı Fuadı özünə qaytardı.Hirslə ayağa qalxıb Rəsulun yaxasından tutdu.Onu divara çırpdı.
-Sən, əclaf, sussan yaxşıdır!
Fuadın hirs və əsəblə danışması hamının nəzərlərni